ประเทศมาเลเซีย
มาเลเซียมีต้นกำเนิดมาจากอาณาจักรมลายูหลายอาณาจักรที่ปรากฏในพื้นที่ แต่ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 24 เป็นต้นมา อาณาจักรเหล่านั้นก็ทยอยขึ้นตรงต่อจักรวรรดิบริเตน โดยอาณานิคมกลุ่มแรกของบริเตนมีชื่อเรียกรวมกันว่านิคมช่องแคบ ส่วนอาณาจักรมลายูที่เหลือกลายเป็นรัฐในอารักขาของบริเตนในเวลาต่อมา ดินแดนทั้งหมดในมาเลเซียตะวันตกรวมตัวกันเป็นครั้งแรกในฐานะสหภาพมาลายาในปี พ.ศ. 2489 มาลายาถูกปรับโครงสร้างเป็นสหพันธรัฐมาลายาในปี พ.ศ. 2491 และได้รับเอกราชเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2500 มาลายารวมกับบอร์เนียวเหนือ ซาราวัก และสิงคโปร์เป็นมาเลเซียเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2506 แต่ไม่ถึงสองปีถัดมา คือในปี พ.ศ. 2508 สิงคโปร์ก็ถูกขับออกจากสหพันธ์[1]
กรณีพิพาทเกาะซีปาดันและลีฆีตัน
ความขัดแย้งนี้เกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2510 และได้ต่อรองโดยยุติข้อการเข้าไปในพื้นที่พิพาทตั้งแต่ พ.ศ. 2512 และได้ส่งเรื่องให้ศาลโลกพิจารณา ศาลโลกได้มีคำพิพากษาเมื่อ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2545 ให้เกาะทั้งสองอยู่ภายใต้อธิปไตยของมาเลเซีย เพราะมาเลเซียมีการเข้าไปจัดการเรื่องการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติของเกาะทั้งสอง ตั้งแต่ยังเป็นอาณานิคมของอังกฤษ และเข้าไปดูแลอย่างต่อเนื่องหลังจากได้รับเอกราช