สหประชาชาติ
สหประชาชาติถูกก่อตั้งเพื่อสืบทอดองค์การสันนิบาตชาติ ซึ่งถูกมองว่าไร้ประสิทธิภาพที่จะธำรงรักษาสันติภาพ ดังที่เห็นได้จากความล้มเหลวในการป้องกันสงครามโลกครั้งที่สอง คำว่า "สหประชาชาติ" เป็นแนวคิดของแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์และวินสตัน เชอร์ชิลล์[1] พบใช้ครั้งแรกในกฎบัตรสหประชาชาติ เมื่อ ค.ศ. 1942 ซึ่งเป็นการรวบรวมเอาประเทศฝ่ายสัมพันธมิตร 26 ประเทศในสงครามโลกครั้งที่สองเข้าด้วยกันภายใต้การลงนามกฎบัตรแอตแลนติก และกลายเป็นคำที่ใช้เรียกองค์การนี้ในที่สุด ใน ค.ศ. 1944 ผู้แทนจากประเทศฝรั่งเศส สาธารณรัฐจีน สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา และสหภาพโซเวียตเข้าร่วมประชุมเพื่อวางแผนการก่อตั้งสหประชาชาติที่ดัมบาตันโอกส์ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.[2] การประชุมครั้งนั้นและครั้งต่อ ๆ มา ทำให้เกิดรากฐานความร่วมมือกันระหว่างประเทศเพื่อนำไปสู่สันติภาพ ความมั่นคง ความร่วมมือทางเศรษฐกิจและสังคม โดยแผนเหล่านี้ได้ผ่านการถกเถียงอภิปรายจากรัฐบาลและประชาชนจากทั่วโลก
ปฏิญญาชูมาน
ปฏิญญาชูมาน เป็นปฏิญญาที่ประกาศเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1950 โดยเป็นข้อเสนอของรัฐบาลฝรั่งเศส จากรอแบร์ ชูมาน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศในขณะนั้น ให้จัดตั้งประชาคมรูปแบบใหม่ที่มีอำนาจบริหารจัดการปัญหาในระดับนานาชาติได้ กล่าวคือเป็นองค์กรที่อำนาจมากกว่ารัฐบาลของแต่ละชาติ เนื่องมาจากประสบการณ์ของสงครามโลกทั้งสองครั้งทำให้ฝรั่งเศสตระหนักว่าบางสิ่งบางอย่าง เช่น ความยุติธรรม ไม่สามารถถูกกำหนดได้โดยอำนาจของรัฐใดรัฐหนึ่งเพียงลำพัง โดยปฏิญญานี้นำไปสู่การจัดตั้งองค์กรระดับนานาชาติที่มีอำนาจควบคุมดูแลอุตสาหกรรมถ่านหินและเหล็กกล้าในฝรั่งเศส เยอรมนีตะวันตก และประเทศอื่น ๆ เรียกกันว่า ประชาคมถ่านหินและเหล็กกล้ายุโรป (ECSC) และนำไปสู่การปรับโครงสร้างของการบริหาร และเป็นจุดเริ่มต้นขององค์กรที่คล้ายคลึงกันหลายองค์กรในยุโรป ซึ่งต่อมาได้พัฒนาจนกลายเป็นสหภาพยุโรปในปัจจุบัน โดยเหตุการณ์นี้ได้ถูกเฉลิมฉลองทุกปีในฐานะที่เป็น วันยุโรป และชูมานเองก็ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งสหภาพยุโรปอีกด้วย