ขนมปังขิง
หลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรชิ้นแรกๆ ซึ่งบันทึกเกี่ยวกับขนมขิงน้ำผึ้งที่ผสมเครื่องเทศ นั้นมีอายุราวๆ 350 ปีก่อนคริสตกาล ชาวอียิปต์โบราณมีขนมอบที่ใช้น้ำผึ้งเป็นสารให้ความหวาน และเป็นขนมที่ต้องใช้ในพิธีศพ ชาวโรมันมีขนมที่เรียกว่า พานุส เมลลิทุส (panus mellitus) ซึ่งก็คือขนมที่ทาหน้าด้วยน้ำผึ้ง แล้วนำไปอบ ในสมัยก่อนนั้นต่างจากปัจจุบันคือ การรับประทานขนมขิงไม่เพียงเป็นที่นิยมเฉพาะในช่วงเทศกาลคริสต์มาสเท่านั้น แต่รวมไปถึงในช่วงเทศกาลอีสเตอร์ (เทศกาลฉลองการคืนชีพของพระเยซู) หรือช่วงเวลาอื่นๆด้วย ขนมขิงนั้นจัดเป็นหนึ่งในอาหารที่นิยมรับประทานในช่วงเวลาถือศีลอด และอาจเสิร์ฟพร้อมกับเบียร์ดีกรีสูง เป็นต้น
คุกกี้เสี่ยงทาย
ย้อนกลับไปในศตวรรษที่ 19 คุกกี้นั้นมีความเหมือนกับคุกกี้เสี่ยงทายในปัจจุบัน ถูกทำขึ้นใน เกียวโต ประเทศญี่ปุ่น และมีวัดญี่ปุ่นที่มีการจัดประเพณีที่เกี่ยวกับการสุ่มโชคชะตา เรียกว่าโอะมิกุจิ ในรูปแบบคุกกี้ของญี่ปุ่นนั้นจะมีความแตกต่างและความหลากหลาย มันจะมีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย ทำมาจากแป้งที่มีสีออกเข้มๆ ซึ่งในแป้งจะมีงา และมีมิโซะค่อนข้างที่จะมีมากกว่าวานิลลาและเนย มันจะมีการเสี่ยงทายในคุกกี้ อย่างไรก็ตาม กระดาษชิ้นเล็กๆจะถูกยึดเข้ากับส่วนโค้งของคุกกี้ แทนที่จะใส่ไว้ในช่องว่างของคุกกี้ คุกกี้ชนิดนี้เรียกว่าซึจิอุระเซ็มเบ(辻占煎餅) และยังคงขายในบางพื้นที่ของประเทศญี่ปุ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน เมืองคะนะซะวะ จังหวัดอิชิกะวะ นอกจากนี้ยังมีขายในละแวกเดียวกันที่ ศาลเจ้าฟุชิมิอินะริ ในเกียวโต