การรวมราชบัลลังก์
การรวมราชบัลลังก์ (English: Union of the Crowns; Scottish Gaelic: Aonadh nan Crùintean; Scots: Union o the Crouns) คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2146 เมื่อพระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ เสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์แห่งอังกฤษและไอร์แลนด์ และรวมการปกครองแผ่นดินของทั้งสามราชอาณาจักรไว้ภายใต้พระมหากษัตริย์พระองค์เดียว ภายหลังจากที่พระญาติของพระเจ้าเจมส์ พระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ (พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ทิวดอร์[1]) เสด็จสวรรคตโดยปราศจากรัชทายาท
พระมหากษัตริย์อารากอน
ราชอาณาจักรอารากอนได้รับการก่อตั้งขึ้นในช่วงระหว่าง ค.ศ. 950–1035 ในตอนที่อาณาจักรเคานต์อารากอน ที่ราชอาณาจักรนาวาร์ได้มาในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถูกแยกออกจากนาวาร์ตามพินัยกรรมของพระเจ้าซันโชที่ 3 (ค.ศ. 1004–1035) ใน ค.ศ. 1164 การรวมกันทางราชวงศ์ระหว่างราชอาณาจักรอารากอนกับอาณาจักรเคานต์บาร์เซโลนาสร้างราชบัลลังก์อารากอนขึ้นมา ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ราชอาณาจักรบาเลนเซีย, มายอร์กา และซิซิลี ได้ถูกเพิ่มเข้ามาในราชบัลลังก์ ตามด้วยราชอาณาจักรซาร์ดิเนียและกอร์ซิกาในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ราชบัลลังก์แห่งอารากอนมีตัวตนอยู่ต่อไปจนถึง ค.ศ. 1714 เมื่อระบอบรัฐธรรมนูญที่แยกจากกัน (รัฐธรรมนูญกาตาลา, อารากอน ฟูเอโร และฟูร์แห่งบาเลนเซีย) ถูกปัดตกไปใน "พระราชกฤษฎีกานูเอบาปลันตา" ในตอนจบของสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน