ปรากฏการณ์การวางกรอบ
ในปี ค.ศ. 1981 อะมอส ทเวอร์สกี้และแดเนียล คาฮ์นะมันตรวจสอบว่า การใช้คำวางกรอบทางเลือก มีอิทธิพลต่อคำตอบของผู้ร่วมการทดลองในสถานการณ์ที่เกี่ยวกับความเป็นความตาย (สมมุติ) อย่างไร[3] คือ มีการให้ผู้ร่วมการทดลองเลือกวิธีการรักษาสองอย่างสำหรับคน 600 คนที่เกิดโรคร้ายแรงถึงตาย การรักษาแบบแรกมีการพยากรณ์ว่า "มีผลให้ตาย 400 คน" เทียบกับการรักษาแบบที่สองที่ "มีโอกาส 33% ว่าจะไม่มีใครเสียชีวิต แต่ก็มีโอกาส 66% ว่าทุกคนจะเสียชีวิต" ทางเลือกเหล่านี้มีการแสดงให้ผู้ร่วมการทดลองโดยการวางกรอบคำพูดแบบบวก คือ จะมีกี่คนที่รอดชีวิต หรือว่า แบบลบ คือ จะมีกี่คนที่เสียชีวิต
ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
ถุงลมนิรภัยเป็นคุณลักษณะด้านความปลอดภัยที่ออกแบบมาเพื่อปกป้องผู้โดยสารในรถยนต์ในการประสานงา. รถยนต์ส่วนใหญ่ในวันนี้มีถุงลมนิรภัยด้านคนขับและมีหลายคันที่มีอีกชุดหนึ่งด้านผู้โดยสารอีกด้วย. ถูกติดตั้งอยู่ในโครงพวงมาลัยด้านคนขับและในแผงควบคุมด้านผู้โดยสาร, อุปกรณ์ถุงลมนิรภัยตอบสนองภายในหลายส่วนพันของวินาทีหลังการชน. เบาะความปลอดภัยดั้งเดิมที่ถูกสร้างขึ้นครั้งแรกโดยจอห์น ดับเบิลยู Hetrick ในปี 1952. หลังจากที่ครอบครัวของเขามีส่วนร่วมในอุบัติเหตุทางรถยนต์, Hetrick ได้ร่างภาพสเก็ตช์ของอากาศอัด เก็บไว้ในภาชนะ. เมื่อน้ำหนักสปริงโหลดรับรู้การชะลอตัวของรถในอัตราที่รวดเร็วอย่างกระทันหันมากพอ, มันที่จะเปิดวาล์วที่จะปล่อยความดันในภาชนะเข้าไปจนเต็มถุง. ด้วยความรู้นี้ เขาได้พัฒนาออกแบบของเขาจนกระทั่งเขาได้รับการจดสิทธิบัตรในอุปกรณ์เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1952.[64] ต่อมาในปี 1967 Dr. Allen S. Breed ได้คิดค้นและพัฒนาให้เป็นองค์ประกอบสำคัญสำหรับการใช้งานในยานยนต์ในปี 1967 โดยใช้ตัวเซ็นเซอร์แรงเฉื่อยแบบลูกกลิ้ง-ใน-หลอดสำหรับการรับรู้การชน. จากนั้น Breed Corporation ทำการตลาดนวัตกรรมนี้ให้ไครสเลอร์.[65]