ท่าอากาศยานดอนเมือง
พื้นที่สนามบินดอนเมืองในสมัยเริ่มแรก จากการสำรวจเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2457 มีพื้นที่ 1,770 ไร่ พื้นดินเป็นสนามหญ้า มีผิวดินชนิดดินปนทรายแดง เครื่องบินขนาดใหญ่ของสายการบินพาณิชย์ไม่สามารถจะใช้ขึ้นลงได้ในฤดูฝน ดังนั้นในปี พ.ศ. 2476 รัฐบาลจึงอนุมัติให้กระทรวงเศรษฐการและกระทรวงมหาดไทย ร่วมกันดำเนินการสร้างทางวิ่งเป็นคอนกรีตและลาดยางแอสฟัลต์ พร้อมกับให้สร้างถนนเชื่อมระหว่างสนามบินดอนเมืองกับพระนคร (ถนนพหลโยธิน) ทางวิ่งดังกล่าวแล้วเสร็จเรียบร้อยเปิดใช้การได้ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2478
ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านมะฮ์มุด บาดารูดินที่ 2
ในช่วงปี ค.ศ. 1938 ได้เปิดใช้งานสนามบินพาณิชย์แห่งนี้ครั้งแรกที่ตาลังเบอตูตูในปาเล็มบัง
ต่อมากองทัพญี่ปุ่นได้สร้างสนามบินใหม่ในช่วงที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครอง (ระหว่าง ค.ศ. 1942-1943) ในวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1963 ได้เปิดใช้งานในฐานะสนามบินร่วมทางการทหารและพาณิชย์ แต่ต่อมาในวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1975 ได้กลับมาเป็นสนามบินพาณิชย์อีกครั้ง และในวันที่ 3 เมษายน ค.ศ 1985 ได้เปลี่ยนชื่อจาก "ท่าอากาศยานตาลังเบอตูตู" มาเป็น "ท่าอากาศยานนานาชาติสุลต่านมะฮ์มุด บาดารูดินที่ 2" ให้บริการโดยอังกาซาปูราที่ 2