การทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ที่ฮิโรชิมะและนางาซากิ
สหรัฐอเมริกา อังกฤษและแคนาดา ได้ร่วมมือกันตั้งโครงการลับ "ทูบอัลลอยด์" และ "สถานีวิจัยคลาค รีเวอร์" เพื่อออกแบบและพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ลูกแรก ภายใต้โครงการที่เรียกว่า "โครงการแมนฮัตทัน" ภายใต้การค้นคว้าวิจัยของนักวิทยาศาสตร์ และนักฟิสิกส์อเมริกัน นาม เจ. โรเบิร์ต ระเบิดปรมาณูที่ใช้ถล่มเมืองฮิโรชิมะของญี่ปุ่น ที่ชื่อ "ลิตเติลบอย" นั้น ได้ใช้ ยูเรเนียม - 235, ลูกระเบิดลูกแรกถูกทดสอบที่ ทรีนิตี้, นิวเม็กซิโก ในวันที่ 16 กรกฎาคม 2488 ส่วนระเบิดที่ชื่อ “แฟตแมน” ซึ่งใช่ถล่มนางาซากินั้นใช้ พลูโตเนียม - 239
ลำดับสิ่งประดิษฐ์ของสหรัฐ (ค.ศ. 1946–91)
ตัวป้องกันระเบิดแบบวงแหวน เป็นวาล์วขนาดใหญ่ที่ใช้ลิ่มในการปิดผนึกปากหลุม. มันมีซีลยางรูปโดนัท, รู้จักกันว่าเป็นหน่วยบรรจุยาง, เสริมแรงด้วยซี่โครงเหล็ก. ในระหว่างการแทรกแซงการขุดเจาะหรือบ่อ, วาล์วอาจถูกปิดถ้าแรงดันเกินจากโซนใต้ดินทำให้เกิดการก่อตัวของของเหลว เช่นน้ำมันหรือก๊าซธรรมชาติที่จะเข้าสู่บ่อขุดและคุกคามแท่นขุดเจาะ. ตัวป้องกันระเบิดแบบวงแหวนถูกคิดค้นโดย วีลล์ สโลน น็อกซ์ ในปี 1946 ที่ได้รับการจดสิทธิบัตรเมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1952.[15]