รามายณะ
รามายณะ (Sanskrit: रामायण) เป็นวรรณคดีประเภทมหากาพย์ของอินเดีย เชื่อว่าเป็นนิทานที่เล่าสืบต่อกันมายาวนานในหลากหลายพื้นที่ของชมพูทวีป แต่ผู้ได้รวบรวมแต่งให้เป็นระเบียบครั้งแรกคือฤๅษีวาลมีกิ เมื่อกว่า 2,400 ปีมาแล้ว โดยประพันธ์ไว้เป็นบทร้อยกรองประเภทฉันท์ภาษาสันสกฤต เรียกว่า โศลก จำนวน 24,000 โศลกด้วยกัน โดยแบ่งเป็น 7 ภาค (กาณฑ์ หรือ กัณฑ์) ดังนี้
ระบำมรณะ (แซ็ง-ซ็องส์)
ผลงานชิ้นนี้จัดแสดงครั้งแรกในปี ค.ศ. 1872 สองปีต่อมา แซ็ง-ซ็องส์ได้นำกลับมาเรียบเรียงใหม่สำหรับบรรเลงด้วยออร์เคสตรา โดยเปลี่ยนเสียงร้องเป็นการโซโลด้วยไวโอลิน ในช่วงแรกผลงานชิ้นนี้ไม่ได้รับความนิยมนัก ต่อมาฟรานซ์ ลิซท์ ซึ่งเป็นเพื่อนกับแซ็ง-ซ็องส์ ได้นำมาเรียบเรียงใหม่สำหรับบรรเลงด้วยเปียโน (เป็นผลงานหมายเลข S.555 ของลิซท์ ในปี ค.ศ. 1876)