ท่าอากาศยานดอนเมือง
พื้นที่สนามบินดอนเมืองในสมัยเริ่มแรก จากการสำรวจเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2457 มีพื้นที่ 1,770 ไร่ พื้นดินเป็นสนามหญ้า มีผิวดินชนิดดินปนทรายแดง เครื่องบินขนาดใหญ่ของสายการบินพาณิชย์ไม่สามารถจะใช้ขึ้นลงได้ในฤดูฝน ดังนั้นในปี พ.ศ. 2476 รัฐบาลจึงอนุมัติให้กระทรวงเศรษฐการและกระทรวงมหาดไทย ร่วมกันดำเนินการสร้างทางวิ่งเป็นคอนกรีตและลาดยางแอสฟัลต์ พร้อมกับให้สร้างถนนเชื่อมระหว่างสนามบินดอนเมืองกับพระนคร (ถนนพหลโยธิน) ทางวิ่งดังกล่าวแล้วเสร็จเรียบร้อยเปิดใช้การได้ในวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2478
อาคารผู้โดยสารสนามบิน
อาคารผู้โดยสารในรูปแบบคล้ายเกาะ เป็นอาคารที่แยกตัวออกมาตัวอาคารอื่นๆ ของสนามบิน ดังนั้นเครื่องบินจะสามารถจอดได้ทั้งรอบตัวอาคาร สนามบินแรกที่ใช้อาคารผู้โดยสารรูปแบบเกาะคือ สนามบินลอนดอนแกตวิค London Gatwick Airport. ใช้อุโมงค์ใต้ดินในการเชื่อมต่อระหว่างอาคารผู้โดยสารลูก satellite terminal กับอาคารผู้โดยสารหลัก และลักษณะนี้ก็มีการสร้างครั้งแรกที่สนามบินนานาชาติลอสแอนเจลิส Los Angeles International Airport ด้วย, แต่ปัจจุบันได้มีการเปลี่ยนเป็นรูปแบบ pier แล้ว. สนามบินแรกที่ใช้ระบบรถรางไฟฟ้าขนส่งผู้โดยสารอัตโนมัติ people mover ในการเชื่อมต่อระหว่างอาคารผู้โดยสารหลักกับอาคารผู้โดยสารลูกคือ สนามบินนานาชาติแทมปา Tampa International Airport, ซึ่งกลายมาเป็นมาตรฐานในวันนี้. ตัวอย่างอื่นๆ ได้แก่: