ปฐมเทศนา
ปฐมเทศนา (อ่านได้หลายอย่าง คือ "ปะ-ถม-มะ-เท-สะ-นา", "ปะ-ถม-มะ-เทด-สะ-หนา", "ปะ-ถม-เทด-สะ-หนา") แปลว่า การแสดงธรรมครั้งแรก เป็นคำเรียกเทศน์กัณฑ์แรกของพระพุทธเจ้าที่ทรงแสดงแก่พระปัญจวัคคีย์ทั้ง 5 คือ โกณฑัญญะ วัปปะ ภัททิยะ มหานามะ และ อัสสชิ ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน แขวงเมืองพาราณสี เมื่อวันเพ็ญกลางเดือน 8 (วันอาสาฬหบูชา)
พระสิทธัตถพุทธเจ้า
เมื่อพระชนมายุได้หมื่นปี ได้ทรงเห็นเทวทูต 4 จึงเกิดความเบื่อหน่ายโลก ตัดสินพระทัยประทับพระวอทองเสด็จออกผนวช โดยมีข้าราชบริพารแสนโกฏิคนออกบวชตามเสด็จ พระองค์ทรงบำเพ็ญเพียรอยู่ 10 เดือน ถึงวันเพ็ญเดือนหก ได้เสวยข้าวมธุปายาสที่ธิดาพราหมณ์ชื่อนางสุเนตตานำมาถวาย แล้วไปประทับพักกลางวันป่าพุทรา ทรงได้รับหญ้า 8 กำที่คนเฝ้าไร่ข้าวเหนียวชื่อวรุณะนำมาถวาย[1] ทรงนำมาปูรองประทับนั่งที่โคนต้นกะหนานปลิง (Pali: กณิการ) บำเพ็ญเพียรต่อจนได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าในตอนรุ่งเช้า