ประเทศมาเลเซีย
มาเลเซียมีต้นกำเนิดมาจากอาณาจักรมลายูหลายอาณาจักรที่ปรากฏในพื้นที่ แต่ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 24 เป็นต้นมา อาณาจักรเหล่านั้นก็ทยอยขึ้นตรงต่อจักรวรรดิบริเตน โดยอาณานิคมกลุ่มแรกของบริเตนมีชื่อเรียกรวมกันว่านิคมช่องแคบ ส่วนอาณาจักรมลายูที่เหลือกลายเป็นรัฐในอารักขาของบริเตนในเวลาต่อมา ดินแดนทั้งหมดในมาเลเซียตะวันตกรวมตัวกันเป็นครั้งแรกในฐานะสหภาพมาลายาในปี พ.ศ. 2489 มาลายาถูกปรับโครงสร้างเป็นสหพันธรัฐมาลายาในปี พ.ศ. 2491 และได้รับเอกราชเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2500 มาลายารวมกับบอร์เนียวเหนือ ซาราวัก และสิงคโปร์เป็นมาเลเซียเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2506 แต่ไม่ถึงสองปีถัดมา คือในปี พ.ศ. 2508 สิงคโปร์ก็ถูกขับออกจากสหพันธ์[1]
พรรคแรงงานมลายา
ในตอนแรก ลี โมเกซังเป็นประธานพรรค ต่อมาถูกบีบให้ลาออก ดี เอส ราเมนทันขึ้นมาเป็นประธานคนใหม่ เมื่อผู้นำพรรคเป็นสังคมนิยมหัวรุนแรง ทำให้พรรคมีแนวคิดต่อต้านสังคมนิยมมากขึ้น พรรคนี้เปลี่ยนชื่อเป็นพรรคแรงงานมลายาในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2497
เพราะใช้นโยบายที่รุนแรง เมื่อพรรคเข้าร่วมในการเลือกตั้งระดับสหพันธรัฐใน พ.ศ. 2498 จึงไม่ได้รับเลือก ต่อมาเข้าร่วมในการเลือกตั้งระดับรัฐในปีนังเมื่อ พ.ศ. 2499 ได้ 8 ที่นั่ง สมาชิกของพรรคเป็นทั้งชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนและมลายู มีชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดียจำนวนน้อย ทำให้พรรคนี้ไม่ได้เป็นตัวแทนของกลุ่มชุมชน สาขาเยาวชนของพรรคเรียกว่าพันธมิตรเยาวชนสังคมนิยมแห่งมลายา
พรรคแรงงานเรียกร้องรัฐธรรมนูญซึ่งแสดงถึงการปกครองตนเองของมลายา กฎหมายที่รับรองเสรีภาพพลเมือง การวางแผนเศรษฐกิจ พรรคนี้เรียกร้องให้มีการสลายกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ สร้างสัญชาติที่แสดงถึงความเป็นหนึ่งเดียวกันของรัฐ ใช้ภาษามลายูเป็นภาษาประจำชาติ และให้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง รวมสิงคโปร์เข้ากับสหพันธ์มลายา จำกัดอำนาจของผู้ปกครองชาวมลายู และเป็นรัฐทางโลก
หลังจากที่มลายาได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2500 พรรคแรงงานได้ออกมาเรียกร้องอีกครั้งใน พ.ศ. 2502 ให้จัดตั้งรัฐสังคมนิยมประชาธิปไตยแห่งมลายา และให้ความปลอดภัยแก่คนงานทุกระดับ