ปรากฏการณ์การวางกรอบ
ในปี ค.ศ. 1981 อะมอส ทเวอร์สกี้และแดเนียล คาฮ์นะมันตรวจสอบว่า การใช้คำวางกรอบทางเลือก มีอิทธิพลต่อคำตอบของผู้ร่วมการทดลองในสถานการณ์ที่เกี่ยวกับความเป็นความตาย (สมมุติ) อย่างไร[3] คือ มีการให้ผู้ร่วมการทดลองเลือกวิธีการรักษาสองอย่างสำหรับคน 600 คนที่เกิดโรคร้ายแรงถึงตาย การรักษาแบบแรกมีการพยากรณ์ว่า "มีผลให้ตาย 400 คน" เทียบกับการรักษาแบบที่สองที่ "มีโอกาส 33% ว่าจะไม่มีใครเสียชีวิต แต่ก็มีโอกาส 66% ว่าทุกคนจะเสียชีวิต" ทางเลือกเหล่านี้มีการแสดงให้ผู้ร่วมการทดลองโดยการวางกรอบคำพูดแบบบวก คือ จะมีกี่คนที่รอดชีวิต หรือว่า แบบลบ คือ จะมีกี่คนที่เสียชีวิต
กรอบอ้างอิง
ในสัมพัทธภาพของไอน์สไตน์ กรอบอ้างอิงใช้เพื่อระบุความสัมพันธ์ระหว่างผู้สังเกตที่เคลื่อนที่และปรากฏการณ์ที่กำลังสังเกต ในบริบทนี้ วลีที่ใช้มักเป็น "กรอบอ้างอิงของผู้สังเกต" ซึ่งส่อว่าผู้สังเกตอยู่นิ่งในกรอบนั้น แม้จะไม่จำเป็นต้องอยู่ ณ จุดกำเนิดเสมอไป กรอบอ้างอิงสัมพัทธภาพยังรวมเวลาพิกัด ซึ่งไม่ตรงกันในกรอบที่เคลื่อนที่โดยสัมพัทธ์ต่อกัน ฉะนั้นสถานการณ์จึงต่างจากสัมพัทธภาพกาลิเลอิ ซค่งเวลาพิกัดทั้งหมดสมมูลกันโดยสภาพ