จักรพรรดิญี่ปุ่น
ตามรัฐธรรมนูญปัจจุบันแล้ว พระจักรพรรดิมิได้เป็นประมุขแห่งรัฐ และประเทศญี่ปุ่นไม่มีประมุข รัฐบาลเป็นผู้แทนประเทศในกิจการต่าง ๆ และพระจักรพรรดิมีพระราชอำนาจและพระราชภารกิจเฉพาะที่รัฐธรรมนูญให้ไว้เท่านั้น ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเป็นพระราชกรณียกิจแต่ทางพิธีการตามอย่างระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ อนึ่ง พระองค์ยังทรงเป็นประมุขของราชวงศ์ญี่ปุ่นและประมุขของศาสนาชินโตด้วย[1]
จักรพรรดิโกะ-คะเมะยะมะ
ทรงเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ใน จักรพรรดิโกะ-มุระกะมิ และทรงเป็นพระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกับ จักรพรรดิโชเก 
ซึ่งสนธิสัญญาฉบับนี้มีเงื่อนไขที่สำคัญคือเมื่อครบ 10 ปีแล้วต้องให้เจ้าชายจากราชสกุลไดกะกุจิขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อแต่จักรพรรดิโกะ-โคะมะสึทรงทำลายเงื่อนไขข้อนี้เมื่อทรงครองสิริราชสมบัตินานถึง 20 ปีและทรงสละราชบัลลังก์ให้กับพระราชโอรสหลังจากนั้นเจ้าชายจากสายราชสกุลไดกะกุจิก็มิได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศอีกเลยจนกระทั่งวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1911 ปีที่ 44 ในรัชสมัย จักรพรรดิเมจิ ทางสำนักพระราชวังได้กำหนดให้จักรพรรดิจากราชสำนักใต้ทั้ง 4 พระองค์เข้ามาเป็นจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการ