ประเทศมาเลเซีย
มาเลเซียมีต้นกำเนิดมาจากอาณาจักรมลายูหลายอาณาจักรที่ปรากฏในพื้นที่ แต่ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 24 เป็นต้นมา อาณาจักรเหล่านั้นก็ทยอยขึ้นตรงต่อจักรวรรดิบริเตน โดยอาณานิคมกลุ่มแรกของบริเตนมีชื่อเรียกรวมกันว่านิคมช่องแคบ ส่วนอาณาจักรมลายูที่เหลือกลายเป็นรัฐในอารักขาของบริเตนในเวลาต่อมา ดินแดนทั้งหมดในมาเลเซียตะวันตกรวมตัวกันเป็นครั้งแรกในฐานะสหภาพมาลายาในปี พ.ศ. 2489 มาลายาถูกปรับโครงสร้างเป็นสหพันธรัฐมาลายาในปี พ.ศ. 2491 และได้รับเอกราชเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2500 มาลายารวมกับบอร์เนียวเหนือ ซาราวัก และสิงคโปร์เป็นมาเลเซียเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2506 แต่ไม่ถึงสองปีถัดมา คือในปี พ.ศ. 2508 สิงคโปร์ก็ถูกขับออกจากสหพันธ์[1]
สันยุกตปรานต์
หลังจากประเทศอินเดียได้รับอิสรภาพใน ค.ศ. 1947 แล้ว มีการรวมรัฐมหาราชาจำนวนสามรัฐ คือ รามปุร (Rampur), พนารัส (Banares), และติห์รี-กะธ์วาล (Tehri-Garwal) เข้ากับมณฑล ต่อมาในวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1950 มีการกำหนดให้เรียกมณฑลนี้ว่า รัฐอุตตรประเทศ ครั้น ค.ศ. 2000 มีการแยกภูมิภาคอุตตราญจัล (Uttaranchal) ออกไปเป็นรัฐอุตตราขัณฑ์