การรัดเท้า
การรัดเท้า (Chinese:缠足; pinyin:chánzú; English: foot binding) เป็นจารีตที่ให้รัดเท้าของหญิงสาวให้คับแน่น เพื่อมิให้นิ้วเท้างอกขึ้นได้อีก เท้าที่ถูกบีบรัดนั้นจะได้มีสัณฐานเรียวเล็กคล้ายดอกบัว เรียกว่า "บัวทองสามนิ้ว" (Chinese:三寸金莲; pinyin:sān cùn jīnlián; "three-inch golden lotus") การประพฤติเช่นนี้เชื่อว่าเริ่มในหมู่ชนชั้นสูงที่เป็นนางระบำรำฟ้อนในราชสำนักจีนช่วงห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร (คริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11) แล้วจึงเป็นที่นิยมขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่ง ก่อนจะแพร่หลายทั่วไปในชาวจีนทุกชนชั้น ในฐานะที่เป็นเครื่องแสดงชั้นวรรณะ (เพราะสตรีที่ครอบครัวมีอันจะกินและไม่จำต้องใช้เท้าทำงานเท่านั้นจึงจะรัดเท้าได้) และเป็นเครื่องหมายแห่งความงามในวัฒนธรรมจีนโบราณ ทว่า ความนิยมและวิธีปฏิบัตินั้นผิดแผกกันไปในภูมิภาคต่าง ๆ ของประเทศจีน
ซุมะตะ
ซุมะตะ หรือ ซุมิตาตะ () บางครั้งที่รู้จักกันในตะวันตกว่า พิวซีจ็อบ () เป็นคำศัพท์ญี่ปุ่นสำหรับการร่วมเพศแบบไม่สอดใส่ที่เป็นที่นิยมในซ่องโสเภณีญี่ปุ่น มันเป็นรูปแบบของฟรอตเทจ (frottage) คือการถูไถอวัยวะเพศจนสำเร็จความใคร่ที่ถูกกระทำโดยหญิงขายบริการบนตัวลูกค้าชาย หญิงขายบริการจะนวดอวัยวะเพศชายของลูกค้าด้วยต้นขาของเธอ (การร่วมประเวณีทางต้นขา) และแคมใหญ่ เป้าหมายคือการสำเร็จความใคร่โดยปราศจากการสอดใส่ช่องคลอด กิจกรรมนี้ได้ขัดกับกฏหมายต่อต้านการค้าประเวณี (売春防止法 Baishun-bōshi-hō) เมื่อปี ค.ศ. 1956 ซึ่งห้ามไม่ให้มีเพศสัมพันธ์เพื่อเงิน