กฎบัตรซาราโกซา
กฎบัตรซาราโกซา 2551 (English: THE 2008 ZARAGOZA CHARTER) การจัดแสดงนิทรรศการนานาชาติ ณ เมืองซาราโกซา เป็นการจัดแสดงนิทรรศการครั้งแรกที่กำหนดแนวคิดหลัก คือ น้ำและการพัฒนาที่ยั่งยืน (English: Water and Sustainable Development) และจัดแสดงที่ริมฝั่งแม่น้ำเอโบร เมืองซาราโกซา ราชอาณาจักรสเปน โดยมีประเทศต่างๆ เข้าร่วมงานถึง 104 ประเทศ องค์กรระดับนานาชาติ 3 แห่ง ตลอดจนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและเมืองต่างๆในราชอาณาจักรสเปน องค์การนิทรรศการนานาชาติ หรือ BIE หรือ (French: The Bureau International des Expositions; English: International Exhibitions Bureau) ได้ให้คำแนะนำแนวคิดการจัดแสดงนิทรรศการครั้งนี้ให้สอดคล้องกับงานขององค์การสหประชาชาติเกี่ยวกับทรัพยากรน้ำ BIE ตั้งเป้าหมายการจัดนิทรรศการระดับนานาชาติที่แสดงถึงการมีส่วนร่วมของประชาชนโดยตรง และเป็นการให้ความรู้แก่สาธารณชน การจัดงานที่ซาราโกซาครั้งนี้ตั้ง เป้าหมาย ให้ผู้เข้าชมหลายล้านคนได้รับความรู้เกี่ยวกับน้ำและปัญหาในการพัฒนาที่ยั่งยืน
กฎบัตรซาราโกซา
น้ำและระบบนิเวศของโลกต้องได้รับการสงวนและปกป้อง องค์กรปกครองสาธารณะ(English: Public Authorities) ต้องรับประกันว่า มนุษย์ทุกคนมีสิทธิในการเข้าถึงน้ำดื่มสะอาดและการสุขาภิบาล ประเทศต่างๆ ยอมรับเป้าหมายการพัฒนาแห่งศตวรรษ เป็นการแสดงว่า ยอมรับข้อผูกมัด ประเด็นเกี่ยวกับทรัพยากรน้ำด้วย การเข้าถึงทรัพยากรน้ำมีผลกระทบมหาศาลต่อการพัฒนา น้ำเป็นตัวกลางที่มีบทบาทในกระบวนการผลิตและการถ่ายทอดพลังงาน ความต้องการน้ำที่เพิ่มขึ้น เกิดจากการเพิ่มขึ้นของประชากรและการพัฒนาเศรษฐกิจ ซึ่งอาจทำให้เกิดผลลัพธ์มากกว่าประเด็นเกี่ยวกับทรัพยากรน้ำ (English: water footprint) จากการพยากรณ์ แสดงให้เห็นว่า การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงปริมาณและความต้องการน้ำของโลก ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และ[[เทคโนโลยี}}ทำให้เกิดการผลิตน้ำสะอาดจากน้ำทะเลและหมอกหรือไอน้ำ ทั้งยังสามารถผลิตและนำน้ำกลับมาใช้ใหม่ ในราคาที่เหมาะสมและเกิดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อยกว่าในอดีต ระยะเวลาและการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่ชนบทมีความสัมพันธ์โดยตรงกับปริมาณและการใช้น้ำอย่างเหมาะสม กระบวนการผลิตอาหารอย่างยั่งยืนมีผลกระทบโดยตรงต่อประสิทธิภาพการใช้น้ำ การศึกษา วัฒนธรรม การติดต่อสื่อสารและกระบวนการมีส่วนร่วมต้องทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงกระบวนการบริหารจัดการแหล่งน้ำทั่วโลก มีความจำเป็นต้องเสริมสร้างกระบวนการบริหารจัดการภาครัฐทุกระดับเพื่อนำไปสู่การบริหารจัดการทรัพยากรน้ำแบบผสมผสานและยั่งยืน ซึ่งเป็นการแสดงออกถึงการมีส่วนร่วมและความรับผิดชอบร่วมกันของสังคม การจัดการลุ่มน้ำเป็นการจัดการสิ่งแวดล้อมที่ดีที่สุดในการควบคุมน้ำ ทั้งนี้ การจัดการที่ดีจะช่วยแก้ไขปัญหาความขัดแย้งในระดับประเทศ ภูมิภาคและระหว่างผู้ใช้น้ำ การเงิน การเฉลี่ยความเสี่ยงทางการเงิน ตลอดจนการใช้หลักเกณฑ์เพื่อความยั่งยืน เป็นสิ่งสำคัญในการริเริ่มหรือนำไปปฏิบัติเกี่ยวกับทรัพยากรน้ำ การลงทุนโครงสร้างพื้นฐานด้านแหล่งน้ำในประเทศกำลังพัฒนาเป็นเครื่องมือสำคัญในการลดความยากจน สร้างความเติบโตทางเศรษฐกิจ บนอัตราการลงทุนที่ลดลงซึ่งเป็นเป้าหมายการพัฒนาแห่งศตวรรษ องค์กรปกครองสาธารณะต้องริเริ่ม ส่งเสริมการออกกฎระเบียบและการนำไปใช้ เพื่อสร้างความมั่นใจในการเข้าถึงทรัพยากรน้ำของทุกภาคส่วน การวิจัย การพัฒนาและนวัตกรรม เป็นหลักการสำคัญในการสนับสนุนองค์ความรู้ การแก้ไขปัญหา ความกินดีอยู่ดีและการพัฒนาที่ยั่งยืนในประเด็นเกี่ยวกับทรัพยากรน้ำ