ราชวงศ์ชิง
ตลอดระยะเวลาที่ราชวงศ์ชิงระส่ำระส่าย เป็นประเทศล้าหลังและวุ่นวาย ชาวจีนถูกชาวตะวันตกและญี่ปุ่น ขนานนามว่าเป็น ขี้โรคแห่งเอเชีย ทำให้ชาวจีนบางส่วนต้องการกอบกู้ศักดิ์ศรีของประเทศ โดยมีความคิดที่จะเปลี่ยนแปลงประเทศให้เจริญและเป็นประชาธิปไตย โดยมีขบวนการถงเหมิงฮุ่ย มี ดร. ซุน ยัตเซ็น เป็นผู้นำ ราชวงศ์ชิงครองแผ่นดินจีนจนถึงปี พ.ศ. 2454 เกิดการปฏิวัติซินไฮ่ซึ่งเป็นการลุกฮือต่อต้านราชวงศ์ชิง ราชวงศ์ชิงถูกยึดอำนาจในปีนั้น และใน พ.ศ. 2455 จักรพรรดิผู่อี๋ จักรพรรดิองค์สุดท้ายถูกบังคับให้สละราชสมบัติ ถือเป็นจุดอวสานของราชวงศ์ชิง และการปกครองระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เป็นเวลานับ 5,000 ปีของประวัติศาสตร์จีน ถงเหมิงฮุ่ยได้เปลี่ยนแปลงประเทศนำไปสู่การปกครองแบบประชาธิปไตย และมีชื่อประเทศว่า สาธารณรัฐจีน
รัฐบาลชาตินิยม
หลังจากการปฏิวัติซินไฮ่ ในวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1911 หัวหน้าคณะปฏิวัติซุนยัตเซ็น ได้รับการเลือกตั้งประธานาธิบดีชั่วคราวและก่อตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐจีน เพื่อรักษาความสามัคคีของชาติ ซุนได้ยกตำแหน่งประธานาธิบดีแก่หยวน ซื่อไข่ที่จัดตั้งรัฐบาลเป่ยหยาง หลังจากความพยายามที่ล้มเหลวในการแต่งตั้งตัวเองเป็นจักรพรรดิของจีนภายหลังหยวนเสียชีวิตใน ค.ศ. 1916 ซึ่งส่งผลให้ในประเทศจีนถูกแบ่งออกเป็นหลายส่วนโดยขุนศึกและรัฐบาลคู่แข่ง รัฐบาลต่าง ๆ ได้รวมกันใน ค.ศ. 1928 โดยรัฐบาลหนานจิงซึ่งนำโดยแม่ทัพเจียงไคเชกซึ่งได้รวบรวมการปกครองประเทศเป็นรัฐบาลเดียวของที่อยู่ภายใต้การปกครองของพรรคก๊กมินตั๋งและภายหลังได้รับการยอมรับระหว่างประเทศว่าเป็นตัวแทนที่ถูกต้องของประเทศจีน