พระญาณวิสาลเถร (หา สุภโร)
พระญาณวิสาลเถร (หา สุภโร) หรือ หลวงปู่ไดโนเสาร์ พระภิกษุในพุทธศาสนานิกายเถรวาท คณะธรรมยุตินิกาย ชาวจังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ ในราชทินนามตามสัญญาบัตรว่า พระญาณวิสาลเถร เจ้าอาวาสวัดสักกะวัน (ภูกุ้มข้าว) ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดกาฬสินธุ์ และอดีตรองเจ้าคณะจังหวัดกาฬสินธุ์เป็นพระเถราจารย์ผู้ปฏิบัติตามพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด เป็นที่น่าเคารพสักการบูชาของบรรดาศิษยานุศิษย์ ซึ่งเป็นที่ประจักษ์แก่พุทธศาสนิกชนทุกหมู่เหล่า และได้ค้นพบกระดูกไดโนเสาร์ ทำให้มีการขุดค้น โดยเป็นแหล่งไดโนเสาร์กินพืชที่สมบูรณ์ที่สุดของประเทศไทย[1] และยังมีการสร้างพิพิธภัณฑ์สิรินธร บริเวณที่ขุดค้นพบอีกด้วย[2]
เดสเพลโตซอรัส
เดสเพลโตซอรัส มีขนาดความยาวประมาณ 9 เมตร (27 ฟุต) และมีน้ำหนักอยู่ระหว่าง 1.8 ตันถึง 3.8 ตัน กะโหลกมีขนาดใหญ่วัดความยาวได้ 1 เมตร (3.3ฟุต) มีโพรงช่องเปิดขนาดใหญ่ในกะโหลกศีรษะมีส่วนช่วยในการลดน้ำหนักตัวและเป็นที่ อยู่ของกล้ามเนื้อที่ยึดติดในกะโหลกเหมือนในไดโนเสาร์กินเนื้อทุกชนิด ฟันมีทั้งหมดหกสิบซี่มีลักษณะคล้ายรูปไข่ มีคุณสมบัติกะโหลกทั่วไปคล้ายกับไทรันโนซอรัส คอมีลักษณะเป็นรูปทรงตัว S เพื่อสนับสนุนกะโหลก เดสเพลโตซอรัสมีสัดส่วนของกระดูกแขนยาวที่สุดในสัดส่วนของร่างกายเมื่อเทียบกับ ไทรันโนซอรอยเดียอื่นด้วยกัน หางยาวและมีน้ำหนักเพื่อทำหน้าที่เป็นตัวถ่วงกะโหลกศีรษะเพื่อรักษาสมดุลของร่างกาย
ตัวอย่างแรกที่ค้นพบมีชื่อว่า CMN 8506 เป็นโครงกระดูกบางส่วนรวมถึงกะโหลกศีรษะ, เชิงกราน, กระดูกขาอ่อนและกระดูกสันหลังจากคอ ขุดพบในปี ค.ศ. 1921 โดย ชาร์ลส เซมเบิร์ก มอร์ทราน ที่คิดว่ามันเป็นชนิดใหม่ของกอร์โกซอรัส แต่ในปี ศ.ส.1970 เดล รัสเซล ได้ให้ชนิดได้อธิบายและให้สกุลใหม่ เดสเพลโตซอรัส (Daspletosaurus จากกรีกδασπλητo-/daspleto-ลำต้น ('ตกใจ') และσαυρος sauros (กิ้งก่า') นอกเหนือจากนี้ยังมีตัวอย่างที่มีชื่อเสียงอื่น ๆ โครงกระดูกที่พบในปี 2001 ซึ่งมีความสมบูรณ์ ตัวอย่างฟอสซิลทั้งสองถูกขุดพบจากชั้นหินฟอสซิลโอลด์แมน ฟอร์เมชั่น