อาร์กอน
อาร์กอนถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1894 ในขณะที่วิลเลียม แรมเซย์ กำลังทำให้แก๊สไนโตรเจนบริสุทธิ์ โดยให้แก๊สไนโตรเจนผ่านไปยังโลหะแมกนีเซียมที่เพิ่งให้ความร้อนมาใหม่ๆ [13][9][14] และเขาก็พบว่ายังมีแก๊สเหลืออีกประมาณ 1/80 ปริมาณเดิม [15] เมื่อเขามาตรวจสอบจึงพบว่า มันมีสมบัติที่ไม่ตรงกับหมู่ใดๆ ของตารางธาตุ เขาจึงให้อาร์กอนอยู่ในหมู่ธาตุใหม่และอยู่ระหว่าง คลอรีนกับโพแทสเซียม อาร์กอนเป็นก๊าซแรกของก๊าซมีตระกูลที่ถูกค้นพบ ในปี 1957 อาร์กอนมีสัญลักษณ์ธาตุ คือ A แต่ในปัจจุบันอาร์กอนมีสัญลักษณ์ธาตุ คือ Ar [16]
อาร์กอน
อาร์กอนเหลวที่ใช้เป็นเป้าหมายสำหรับการทดลองนิวตริโนและการค้นหาสสารมืดโดยตรง การทำงานร่วมกันของอนุภาคสามัญสมมุติกับนิวเคลียสอาร์กอนผลิตแสงประกายที่ตรวจพบโดยหลอดขยายอิเล็กตรอน เครื่องตรวจจับสองเฟสยังใช้ก๊าซอาร์กอนในการตรวจสอบอิเล็กตรอนแตกตัวเป็นไอออน ที่ผลิตในช่วงกระเจิงสามัญ-นิวเคลียส เช่นเดียวกับของเหลว ก๊าซมีตระกูลอื่น ๆ ส่วนใหญ่อาร์กอนมีประกายแสงผลผลิตสูง (~ 51 โฟตอน / เคฟ [27])) มีความโปร่งใสมีประกายแสงของตัวเองและมีความสะดวกในการทำความสะอาด เมื่อเทียบกับซีนอน อาร์กอนมีราคาถูกและมีรายละเอียดที่แตกต่างกันเวลาประกายแสง ซึ่งจะช่วยให้การแยกของอิเล็กตรอนหันกลับจากนิวเคลียร์หันกลับมา ในทางตรงกันข้าม ,พื้นหลังของเบต้า-เรย์ที่แท้จริงจะมีขนาดใหญ่เนื่องจาก 39 Ar ปนเปื้อน ถ้าใช้แหล่งที่มาของอาร์กอนใต้ดินซึ่งมีน้อยมาก 39Ar การปนเปื้อน ส่วนใหญ่ของอาร์กอนในชั้นบรรยากาศของโลกที่ถูกผลิตโดยการจับภาพอิเล็กตรอนระยะยาว 40 K (40K + e-→ 40Ar + ν) โพแทสเซียมที่มีอยู่ในธรรมชาติภายในแผ่นดิน 39Ar กิจกรรม ในชั้นบรรยากาศปรับปรุงโดยผลิตรังสีคอสมิกผ่าน 40Ar (n, 2n) 39Arและปฏิกิริยาที่ คล้ายกัน ฮาล์ฟไลฟ์ 39Ar เพียง 269 ปีที่ผ่านมา ส่งผลให้ชั้นใต้ดินมีการบังหินและน้ำที่มี 39Ar น้อยกว่า การปนเปื้อนเครื่องตรวจจับสสารมืดปัจจุบันการดำเนินงานกับอาร์กอนเหลวรวมถึงด้านมืดบิด อายุกลไกการย่อยสลาย ที่ทำความสะอาดขนาดเล็กและแบบลึกในตัว รวมถึงการทดลองนิวตริโน อิคารัสและ ไมโคร โบนน์ ซึ่งทั้งสองใช้อาร์กอนเหลวที่มีความบริสุทธิ์สูงในห้องฉายเวลาสำหรับการปรับความละเอียดในการถ่ายภาพสามมิติของการสื่อสารนาโนเทคโนโลยี