ปรากฏการณ์การวางกรอบ
ทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์พฤติกรรม โดยเฉพาะคือ Prospect theory แสดงว่า
สัจพจน์ของความน่าจะเป็น
กำหนดให้ formula_1 เป็นฟังก์ชันใดๆ ทางคณิตศาสตร์ โดยมีโดเมนคือ formula_2 เราจะกล่าวว่า formula_1 เป็นฟังก์ชันของความน่าจะเป็นก็ต่อเมื่อ formula_1 มีคุณสมบัติต่อไปนี้อนึ่ง เราจะเรียกแต่ละสมาชิกใน formula_2 ว่า เหตุการณ์พื้นฐาน และ สับเซตเช่น formula_15 ของ formula_2 ว่า เหตุการณ์ (ถึงแม้ว่า ไม่ใช่ว่าทุกสับเซตใด ๆ ของ formula_2 จะมีคุณสมบัติดังสัจพจน์ข้อที่ 3 แต่ในทางปฏิบัติสับเซตที่เรารู้จักต่างก็มีคุณสมบัติดังนั้นจริง ดูคำอธิบายที่สมบูรณ์ได้ในหัวข้อถัดไป)