ฟุตบอลในประเทศไทย
เมื่อปี พ.ศ. 2458 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา) เป็นผู้ริเริ่มนำกีฬาฟุตบอลเข้ามาเล่นในไทยเป็นครั้งแรก จนกระทั่งเกิดความนิยมแผ่ขยายกว้างขวางไปทั่วประเทศ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ก่อตั้ง<i data-parsoid='{"dsr":[859,881,2,2]}'>สโมสรคณะฟุตบอลสยาม ขึ้นโดยมีพระองค์และพระบรมวงศานุวงศ์ทรงลงแข่งขันเป็นผู้เล่นเอง และเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 มีการจัดแข่งขันในระดับนานาชาติขึ้นเป็นครั้งแรกระหว่างทีมชาติสยาม (ปัจจุบันคือ ฟุตบอลทีมชาติไทย) กับทีมราชกรีฑาสโมสร ที่สนามราชกรีฑาสโมสร โดยมีดักลาส โรเบิร์ตสัน เป็นกรรมการผู้ตัดสิน[1]
สโมสรฟุตบอลอาร์แบค
จนกระทั่งเลื่อนชั้นมาเล่นในฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ก. ในปี 2538 สโมสรฯก็ได้สร้างสีสรรให้กับลีกฟุตบอลของเมืองไทย คือการที่สโมสรกล้าจ้างนักฟุตบอลต่างชาติมาเล่นให้กับทีม อย่าง อันติโน่ ดา ปิเอคาเต้ หรือ "'บรันเดา'" ชาว แองโกลา มาร่วมทีม และ เอ็ดสัน มาร์ติน ดา ซิลวา กองหน้าชาว บราซิล มาร่วมทีม และในปีแรกในการลงเล่นถ้วย ก. สโมสรทำผลงานได้ดี คือจบการแข่งขันด้วยอันดับรองชนะเลิศ โดยในปีนั้นทีมชนะเลิศได้แก่ สโมสรฟุตบอลทหารอากาศ
จากการที่เป็นหนึ่งในทีมสมาชิกถ้วย ก. เมื่อฤดูกาลที่ผ่านมา ในปี พ.ศ. 2539 ทาง สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ ได้ริเริ่มจัดการแข่งขันฟุตบอลอาชีพเกิดขึ้น โดย สโมสรฯ นับว่าเป็นหนึ่งใน 18 ทีม บุกเบิกการแข่งขันฟุตบอลอาชีพครั้งแรกของเมืองไทย ทีมเองก็ได้เสริมทีมด้วยนักฟุตบอลระดับทีมชาติ เช่น ธนิศร์ อารีสง่ากุล, พิทยา สันตะวงศ์ หรือแม้กระทั่งนักฟุตบอลต่างชาติเช่น ออรันโด้ บรันเดา, มาเรน วาเลซี่ และสร้างสีสรรโดยดึงนักฟุตบอลจาก พม่า อย่าง อ่อง ไก เป็นต้น ทำให้สื่อในยุคนั้น มองว่าสโมสรอาจจะเป็นทีมเต็ง ในการเป็นแชมป์ลีก และในการแข่งขัน ไทยลีก ฤดูกาลแรก สโมสรฯจบอันดับที่ 4 ได้สิทธิ์เพลย์ ออฟโดยจบด้วยตำแหน่ง รองชนะเลิศ