สมรักษ์ คำสิงห์
พ.ศ. 2538 สมรักษ์ได้เหรียญทองจากกีฬาซีเกมส์ที่เชียงใหม่ และผ่านการคัดเลือกไปแข่งกีฬาโอลิมปิกรอบสุดท้ายได้สมรักษ์โด่งดังถึงที่สุดในปี พ.ศ. 2539 เมื่อสมรักษ์สามารถคว้าเหรียญทองจากโอลิมปิกมาได้ โดยชนะ เซราฟิม โทโดรอฟ จากบัลแกเรีย ด้วยคะแนน 8-5 เส้นทางสู่ทองประวัติศาสตร์เริ่มจากรอบแรกเอาชนะแดเนี่ยล เซต้า นักชกเปอร์โตริโก 13-2, รอบสอง ชนะฟิลิป เอ็นดู จากแอฟริกาใต้ 12-7, รอบสามหรือรอบก่อนรองชนะ รามาส พาเลียนี่ จากรัสเซีย 13-4 นั่นหมายถึงว่าได้เหรียญทองแดงคล้องคอไว้แล้ว และสมรักษ์ชนะ พาโบล ชาคอน จากอาร์เจนตินาไปได้ 20-8 และท้ายที่สุดเอาชนะ เซราฟิม โทโดรอฟ จากบัลแกเรียไปได้ ซึ่งก่อนการชกในรอบชิงชนะเลิศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมารได้พระราชทานกระเช้าผลไม้มายังสมรักษ์และทีมงานพร้อมทั้งทรงอวยพรให้สมรักษ์ได้รับชัยชนะด้วย โดยการแข่งขันโอลิมปิคในครั้งนี้ สมรักษ์ ใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า "Kamsing Somluck" โดยเจตนาให้มีนัยทางโชคด้วย (แต่ผู้บรรยายภาษาอังกฤษอ่านออกเสียงว่า คำซิง สมลุก)
สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์
ต่อมา สมศักดิ์มีอันดับโลกในรุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวทของ WBA อันดับที่ 1 จึงได้ขึ้นแชมป์โลกในไฟต์บังคับ กับ มาอิห์ยา มงชิปัวร์ นักมวยชาวฝรั่งเศส ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2549 ที่กรุงปารีส ถิ่นของเจ้าของตำแหน่งเอง การชกในครั้งนั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เพราะทั้งคู่ผลัดกันรุกผลัดกันรับตลอดเวลา ก่อนที่สมศักดิ์จะเป็นฝ่ายเอาชนะที.เค.โอ.ไปได้ในยกที่ 10 อย่างไม่มีใครคาดคิด เพราะก่อนชกบ่อนการพนันถูกกฎหมายที่ฝรั่งเศส ให้ราคาต่อรองแทงหนึ่งจ่ายถึงสี่เท่าหากสมศักดิ์เป็นฝ่ายชนะ ซึ่งต่อมาในปลายปีการชกคู่นี้ทาง WBA ให้ยกย่องให้เป็นไฟต์ดุเดือดที่สุดแห่งปีด้วย และทำให้สมศักดิ์กลายเป็นนักมวยไทยรายแรกที่ได้แชมป์โลกที่ทวีปยุโรป และได้อีกหนึ่งฉายาคือ ""นักชกใจเพชร""