ทางรถไฟสายอรัญประเทศ–ปอยเปต
ในปี พ.ศ. 2448 กรมรถไฟหลวงได้มีการจัดซื้อที่ดินเพื่อก่อสร้างเส้นทางรถไฟจากมณฑลกรุงเทพสู่มณฑลปราจิณบุรี กระทั่งในปี พ.ศ. 2462 มีพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตสร้างรถไฟหลวงจากจังหวัดฉะเชิงเทราถึงอารัญประเทศ จังหวัดกระบินทร์บุรี[12] และสามารถเปิดการเดินรถจากสถานีรถไฟกระบินทร์บุรีถึงสถานีรถไฟอรัญประเทศเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2469[2]
ถนนพม่า
ถนนนี้มีความยาว 1,154 กิโลเมตร ทอดยาวไปตามเขตภูเขา ส่วนของถนนที่สร้างจากคุนหมิงไปยังชายแดนพม่าใช้แรงงานชาวจีนและชาวพม่าประมาณ 200,000 คนระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่ 2 ใน พ.ศ. 2480 และเสร็จสิ้นใน พ.ศ. 2481 ถนนนี้มีบทบาทสำคัญในสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่ออังกฤษใช้ถนนพม่าเป็นเส้นทางขนส่งยุทธปัจจัยไปยังจีน ก่อนที่ญี่ปุ่นจะรุกรานอาณานิคมของอังกฤษ ยุทธปัจจัยถูกนำขึ้นบกที่ย่างกุ้ง และขนส่งทางรถไฟไปยังเมืองลาชิโอ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของถนนในพม่า หลังจากที่ญี่ปุ่นยึดพม่าได้ใน พ.ศ. 2485 ฝ่ายสัมพันธมิตรต้องส่งยุทธปัจจัยให้ฝ่ายจีนคณะชาติของนายพลเจียง ไคเช็กทางอากาศ โดยผ่านทางรัฐอัสสัม ประเทศอินเดีย ข้ามปลายด้านตะวันออกของเทือกเขาหิมาลัย