โรฮีนจา
โรฮีนจา[11] (Burmese: ရိုဟင်ဂျာ /ɹòhɪ̀ɴd͡ʑà/ โรฮีนจา; โรฮีนจา: Ruáingga /ɾuájŋɡa/ รูไอง์กา; Bengali: রোহিঙ্গা, Rohingga) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์มุสลิมที่อาศัยอยู่ทางตอนเหนือของรัฐยะไข่ (อาระกัน) ทางตะวันตกของประเทศพม่า และพูดภาษาโรฮีนจา[12][13] ชาวโรฮีนจาและนักวิชาการบางส่วนกล่าวว่า โรฮีนจาเป็นชนพื้นเมืองในพื้นที่รัฐยะไข่ ในขณะที่นักประวัติศาสตร์บางส่วนอ้างว่า พวกเขาอพยพเข้าพม่าจากเบงกอลในสมัยการปกครองของสหราชอาณาจักรเป็นหลัก[14][15][16] และนักประวัติศาสตร์ส่วนน้อยกล่าวว่า พวกเขาอพยพมาหลังจากพม่าได้รับเอกราชในปี 2491 และหลังจากบังกลาเทศทำสงครามประกาศเอกราชในปี 2514[17][18][19][20][21]
องค์การความเป็นปึกแผ่นโรฮีนจา
ในช่วงระหว่างสงครามปลดปล่อยบังกลาเทศใน พ.ศ. 2514 ชาวโรฮีนจาที่อาศัยอยู่ตามแนวชายแดนมีโอกาสสะสมอาวุธที่ใช้ในสงครามเหล่านี้ ต่อมา ในวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 ผู้นำกบฏมุญาฮิดีนที่เหลืออยู่คือซัฟฟาร์ได้จัดตั้งพรรคปลดปล่อยโรฮีนจาโดยซัฟฟาร์เป็นหัวหน้าพรรค รองหัวหน้าคือคืออัลดุล ลาติฟ และเลขาธิการคือมุฮัมมัด ญาฟาร์ ซัฟฟาร์ อาจิบ ซึ่งเป็นผู้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง เริ่มต้นมีสมาชิก 200 คน ต่อมาเพิ่มเป็น 500 คนใน พ.ศ. 2517 พรรคนี้มีฐานที่มั่นในเมืองบูทิด่อง หลังจากการปราบปรามของทหารพม่าในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2517 ซัฟฟาร์และคนสนิทหนีไปยังบังกลาเทศและบทบาทของเขาได้หายไป