สมรักษ์ คำสิงห์
พ.ศ. 2538 สมรักษ์ได้เหรียญทองจากกีฬาซีเกมส์ที่เชียงใหม่ และผ่านการคัดเลือกไปแข่งกีฬาโอลิมปิกรอบสุดท้ายได้สมรักษ์โด่งดังถึงที่สุดในปี พ.ศ. 2539 เมื่อสมรักษ์สามารถคว้าเหรียญทองจากโอลิมปิกมาได้ โดยชนะ เซราฟิม โทโดรอฟ จากบัลแกเรีย ด้วยคะแนน 8-5 เส้นทางสู่ทองประวัติศาสตร์เริ่มจากรอบแรกเอาชนะแดเนี่ยล เซต้า นักชกเปอร์โตริโก 13-2, รอบสอง ชนะฟิลิป เอ็นดู จากแอฟริกาใต้ 12-7, รอบสามหรือรอบก่อนรองชนะ รามาส พาเลียนี่ จากรัสเซีย 13-4 นั่นหมายถึงว่าได้เหรียญทองแดงคล้องคอไว้แล้ว และสมรักษ์ชนะ พาโบล ชาคอน จากอาร์เจนตินาไปได้ 20-8 และท้ายที่สุดเอาชนะ เซราฟิม โทโดรอฟ จากบัลแกเรียไปได้ ซึ่งก่อนการชกในรอบชิงชนะเลิศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมารได้พระราชทานกระเช้าผลไม้มายังสมรักษ์และทีมงานพร้อมทั้งทรงอวยพรให้สมรักษ์ได้รับชัยชนะด้วย โดยการแข่งขันโอลิมปิคในครั้งนี้ สมรักษ์ ใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า "Kamsing Somluck" โดยเจตนาให้มีนัยทางโชคด้วย (แต่ผู้บรรยายภาษาอังกฤษอ่านออกเสียงว่า คำซิง สมลุก)
สมพงษ์ เวชสิทธิ์
ในช่วงที่สุข ปราสาทหินพิมายกำลังโด่งดัง เวทีราชดำเนินติดต่อให้สมพงษ์ข้นชกกับสุขในแบบมวยไทย เพราะสุขไม่ยอมชกมวยสากล การชกมีขึ้นเมื่อ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 ที่สนามศุภชลาสัย สมพงษ์เป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 2 เขาจงเลิกมวยกลับไปทำไร่ จนเดือนกันยายน พ.ศ. 2495 บอย บรู๊คส์ (สหรัฐ) คู่ชกของสมพงษ์สมัยที่ไปชกที่สิงคโปร์เข้ามาชกในเมืองไทย เวทีราชดำเนินติดต่อสมพงษ์กลับมาชกกับบรู๊คส์อีก แต่ก็แพ้คะแนนแบบหมดสภาพ
หลังจากแขวนนวมแล้ว สมพงษ์เคยเป็นผู้จัดการของสมเดช ยนตรกิจ ครั้งที่ไปป้องกันแชมป์ OPBF ที่ฟิลิปปินส์ เป็นเทรนเนอร์ให้คณะยิ่งศักดิ์อยู่ระยะหนึ่ง สุดท้ายจงไปอยู่จ.เพชรบุรี จนถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา