ขนมปังขิง
หลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรชิ้นแรกๆ ซึ่งบันทึกเกี่ยวกับขนมขิงน้ำผึ้งที่ผสมเครื่องเทศ นั้นมีอายุราวๆ 350 ปีก่อนคริสตกาล ชาวอียิปต์โบราณมีขนมอบที่ใช้น้ำผึ้งเป็นสารให้ความหวาน และเป็นขนมที่ต้องใช้ในพิธีศพ ชาวโรมันมีขนมที่เรียกว่า พานุส เมลลิทุส (panus mellitus) ซึ่งก็คือขนมที่ทาหน้าด้วยน้ำผึ้ง แล้วนำไปอบ ในสมัยก่อนนั้นต่างจากปัจจุบันคือ การรับประทานขนมขิงไม่เพียงเป็นที่นิยมเฉพาะในช่วงเทศกาลคริสต์มาสเท่านั้น แต่รวมไปถึงในช่วงเทศกาลอีสเตอร์ (เทศกาลฉลองการคืนชีพของพระเยซู) หรือช่วงเวลาอื่นๆด้วย ขนมขิงนั้นจัดเป็นหนึ่งในอาหารที่นิยมรับประทานในช่วงเวลาถือศีลอด และอาจเสิร์ฟพร้อมกับเบียร์ดีกรีสูง เป็นต้น
ทูธแฟรี
เรื่องราวนี้มีที่มาจากประเทศในยุโรป ที่จะนำฟันน้ำนมเด็กไปฝังดิน โดยเฉพาะฟันซี่ที่ 6 เป็นธรรมเนียมที่พ่อแม่จะวางเงิน หรือของขวัญไว้ใต้หมอนเพื่อเป็นของแลกเปลี่ยน ในประเทศยุโรปเหนือ มีประเพณีของชาวไวกิง ว่าจะต้องมีการจ่ายค่าธรรมเนียม เมื่อฟันน้ำนมซี่แรกหลุด และสืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน ในหลายประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา อังกฤษ สแกนดิเนเวีย