ระบบรู้กลิ่น
นักเคมีเกี่ยวกับกลิ่นก็ประเมินว่า มนุษย์อาจสามารถแยกแยะกลิ่นระเหยได้ถึง 10,000 รูปแบบ โดยที่ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับของหอมอาจแยกแยะกลิ่นได้ถึง 5,000 ชนิด และผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับไวน์อาจแยกแยะส่วนผสมได้ถึง 100 อย่าง[2] โดยสามารถรู้กลิ่นต่าง ๆ ในระดับความเข้มข้นต่าง ๆ กัน เช่น สามารถรู้สารกลิ่นหลักของพริกชี้ฟ้า คือ 2-isobutyl-3-methoxypyrazine ในอากาศที่มีความเข้มข้น 0.01 นาโนโมล ซึ่งประมาณเท่ากับ 1 โมเลกุลต่อ 1,000 ล้านโมเลกุลของอากาศ สามารถรู้กลิ่นเอทานอลที่ความเข้มข้น 2 มิลลิโมล และสามารถรู้กลิ่นโครงสร้างทางเคมีที่ต่างกันเล็กน้อยในระดับโมเลกุล เช่น กลิ่นของ D-carvone จะต่างจากของ L-carvone โดยมีกลิ่นเหมือนกับเทียนตากบและมินต์ตามลำดับ[4]
อาร์กอน
อาร์กอน (αργόν รูปเอกพจน์เพศของ αργός ความหมายในภาษากรีก "ใช้งาน" ในการอ้างอิงถึงการใช้งานสารเคมี)[6] [7] ถูกสงสัยว่าจะอยู่ในอากาศโดย เฮนรีคาเวนดิชในปี 1785 แต่ไม่ได้แยกจนถึงปี 1894 โดยลอร์ดเรย์ลีและเซอร์วิลเลียม Ramsay ที่มหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอนได้ทำการทดลองโดยในการทดลองของพวกเขาได้เอาออกซิเจน คาร์บอนไดออกไซด์ น้ำ และไนโตรเจน จากตัวอย่างของอากาศที่สะอาด [8][9][10] พวกเขาระบุว่าไนโตรเจนที่ผลิตจากส่วนผสมทางเคมีเป็นร้อยละครึ่งหนึ่งเบากว่าไนโตรเจนจากบรรยากาศ ความแตกต่างที่ดูเหมือนไม่มีนัยสำคัญ แต่มันเป็นสิ่งสำคัญมากพอที่จะดึงดูดความสนใจของพวกเขามานานหลายเดือน พวกเขาสรุปว่ามีก๊าซอื่นในอากาศผสมกับไนโตรเจน [11] อาร์กอนยังเป็นธาตุที่พบในปี 1882 และได้มีการผ่านการวิจัยอิสระของ H . F . นูออลและ เอ็นฮาร์ทลี่ย์ สังเกตสีแต่ละสเปกตรัมของอากาศ แต่ก็ไม่สามารถที่จะระบุองค์ประกอบที่ชัดเจนได้ อาร์กอนจึงกลายเป็นธาตุชนิดแรกของก๊าซมีตระกูลที่จะค้นพบ สัญลักษณ์สำหรับอาร์กอน "เท่" แต่จนถึงปี 1957 เปลี่ยนเป็น "A". [12]