ตู้เย็น
วิลเลียม คัลเลน (William Cullen) ประดิษฐ์ตู้เย็นเป็นครั้งแรกที่มหาวิทยาลัยกลาสโกว (University of Glasgow) ในปี 1748 หลังจากนั้นในปี 1805 เมื่อโอลิเวอร์ อีวาน (Oliver Evans) ได้ประดิษฐ์ตู้เย็นที่ใช้ไอทำความเย็น ต่อมาในปี 1902 วิลลิส ฮาวิแลนด์ คาริเออร์ (Willis Haviland Carrier) ได้ประดิษฐ์เครื่องปรับอากาศ ในปี 1850 ถึง ปี 1851, ดร. จอห์น โกรี (John Gorrie) ประดิษฐ์เครื่องทำน้ำแข็ง ในปี 1857 เจมส์ แฮริสัน (James Harrison) วิศวกรชาวออสเตรเลียได้ประดิษฐ์ตู้เย็นที่ทำความเย็นด้วยการอัดไอเพื่อใช้ในอุตสาหกรรมเนื้อแช่แข็ง ต่อมาเฟอร์ดินานด์ คารี่ (Ferdinand Carré) ชาวฝรั่งเศสได้พัฒนาระบบให้ซับซ้อนในปี 1859 โดยใช้แก๊สแอมโมเนียซี่งระเหยเร็วเป็นตัวระบายความร้อนแทนอากาศ jojo
ตู้ เหว่ยหมิง
ศาสตราจารย์ตู้ เหวยหมิง ( ค.ศ. 1940 – ปัจจุบัน) เป็นนักคิดสมัยใหม่ ซึ่งมีอิทธิพลอย่างกว้างขวางและลึกซึ้งต่อการศึกษาทำความเข้าใจแนวคิดขงจื๊อในปัจจุบัน การที่ได้ชื่อว่าเป็นนักคิดขงจื๊อสมัยใหม่ก็เพราะว่าเป็นผู้ที่อาศัยแนวคิดและทฤษฏีสมัยใหม่มาใช้ในการอธิบายแนวคิดขงจื๊อ นอกจากนี้การที่ตู้เหวยหมิงได้รับการอบรมบ่มเพาะความรู้ความเข้าใจแนวคิดขงจื๊อเป็นอย่างดีจากนักคิดขงจื๊อสมัยใหม่อันประกอบด้วย โหมวจงซาน สวี่ฟูกวน และถังจวินอี้ ก็ย่อมช่วยให้ตู้เหวยหมิงเกิดความศรัทธาอย่างมั่นคงและเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าแนวคิดขงจื๊อยังคงสามารถสร้างคุณูปการต่อสังคมสมัยใหม่ แต่ในขณะเดียวกัน สภาพสังคมตลอดจนเงื่อนไขต่างๆ ที่แปรเปลี่ยนไป ก็ทำให้ตู้เหวยหมิงตระหนักถึงข้อบกพร่องของแนวคิดขงจื๊อที่ยังมีอยู่มาก ด้วยเหตุนี้นอกจากการพัฒนาแนวคิดขงจื๊อจากรากฐานดังเดิมแล้วนั้น ตู้เหวยหมิงยังเปิดกว้างทางความคิดและยังประนีประนอมกับแนวคิดและทฤษฎีตะวันตกสมัยใหม่ เพื่อให้แนวคิดขงจื๊อเกิดน้ำหนักน่าเชื่อถือสอดคล้องเหมาะสมกับบริบททางสังคมสมัยใหม่ และสามารถสร้างคุณูปการต่อสังคมโลกแบบพหุวัฒนธรรมได้อย่างสมภาคภูมิในฐานะวัฒนธรรมทางความคิดของชนชาติจีน