ตาเหล่
การรักษาจะขึ้นอยู่กับรูปแบบและเหตุ[3] ซึ่งอาจรวมการใช้แว่นตาและการผ่าตัด[3] มีบางกรณีที่มีผลดีถ้าผ่าตัดตั้งแต่ต้น ๆ[3] เป็นโรคที่เกิดในเด็กประมาณ 2%[3]
ชีวพิษโบทูลินัม
ในปี 1980 หลังจากที่มีการริเริ่มทดลองในสัตว์มาตั้งแต่ทศวรรษที่ 1960 ก็มีการใช้ botulinum toxin กับมนุษย์เป็นครั้งแรก ในการรักษาอาการตาเหล่ (strabismus: crossed eyes) และตาปิดเกร็ง (การกะพริบตาที่ไม่สามารถควบคุมได้: blepharospasm) ต่อมาในปี 1993 ได้มีการใช้ botulinum toxin ในการรักษาอาการหดเกร็งของหูรูดปลายล่างของหลอดอาหาร (achalasia: a spasm of the lower esophageal sphincter) โดย Pasricha และคณะ ต่อมาอีกปีหนึ่ง Bushara และ Park ก็พบว่า botulinum toxin มีความสามารถในการยับยั้งการหลั่งของเหงื่อได้