สหประชาชาติ
สหประชาชาติถูกก่อตั้งเพื่อสืบทอดองค์การสันนิบาตชาติ ซึ่งถูกมองว่าไร้ประสิทธิภาพที่จะธำรงรักษาสันติภาพ ดังที่เห็นได้จากความล้มเหลวในการป้องกันสงครามโลกครั้งที่สอง คำว่า "สหประชาชาติ" เป็นแนวคิดของแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์และวินสตัน เชอร์ชิลล์[1] พบใช้ครั้งแรกในกฎบัตรสหประชาชาติ เมื่อ ค.ศ. 1942 ซึ่งเป็นการรวบรวมเอาประเทศฝ่ายสัมพันธมิตร 26 ประเทศในสงครามโลกครั้งที่สองเข้าด้วยกันภายใต้การลงนามกฎบัตรแอตแลนติก และกลายเป็นคำที่ใช้เรียกองค์การนี้ในที่สุด ใน ค.ศ. 1944 ผู้แทนจากประเทศฝรั่งเศส สาธารณรัฐจีน สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา และสหภาพโซเวียตเข้าร่วมประชุมเพื่อวางแผนการก่อตั้งสหประชาชาติที่ดัมบาตันโอกส์ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.[2] การประชุมครั้งนั้นและครั้งต่อ ๆ มา ทำให้เกิดรากฐานความร่วมมือกันระหว่างประเทศเพื่อนำไปสู่สันติภาพ ความมั่นคง ความร่วมมือทางเศรษฐกิจและสังคม โดยแผนเหล่านี้ได้ผ่านการถกเถียงอภิปรายจากรัฐบาลและประชาชนจากทั่วโลก
สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย
ค.ศ. 1918 ยูโกสลาเวีย ได้มีการสถาปนาอย่างเป็นทางการภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 ว่า "ราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และ สโลวีน". ภายหลัง สมเด็จพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 1 ได้มีการเปลี่ยนชื่อประเทศเป็น "ราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย" เมื่อ ค.ศ. 1929 แต่คำว่า "ยูโกสลาเวีย" เป็นชื่อเรียกกันอย่างง่าย ๆ มาตั้งแต่ต้น. ระหว่างช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 สภาต่อต้านลัทธิฟาสซิสต์เพื่อการปลดปล่อยยูโกสลาเวีย (AVNOJ) ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1943 มีภารกิจในการรวมชาติขึ้นใหม่ภายใต้ สหพันธรัฐประชาธิปไตยยูโกสลาเวีย (DF Yugoslavia, DFY), โดยมีรูปแบบการปกครองของสาธารณรัฐ-หรือ-ราชอาณาจักรเพียงในนาม.