การรัดเท้า
การรัดเท้า (Chinese:缠足; pinyin:chánzú; English: foot binding) เป็นจารีตที่ให้รัดเท้าของหญิงสาวให้คับแน่น เพื่อมิให้นิ้วเท้างอกขึ้นได้อีก เท้าที่ถูกบีบรัดนั้นจะได้มีสัณฐานเรียวเล็กคล้ายดอกบัว เรียกว่า "บัวทองสามนิ้ว" (Chinese:三寸金莲; pinyin:sān cùn jīnlián; "three-inch golden lotus") การประพฤติเช่นนี้เชื่อว่าเริ่มในหมู่ชนชั้นสูงที่เป็นนางระบำรำฟ้อนในราชสำนักจีนช่วงห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร (คริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11) แล้วจึงเป็นที่นิยมขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่ง ก่อนจะแพร่หลายทั่วไปในชาวจีนทุกชนชั้น ในฐานะที่เป็นเครื่องแสดงชั้นวรรณะ (เพราะสตรีที่ครอบครัวมีอันจะกินและไม่จำต้องใช้เท้าทำงานเท่านั้นจึงจะรัดเท้าได้) และเป็นเครื่องหมายแห่งความงามในวัฒนธรรมจีนโบราณ ทว่า ความนิยมและวิธีปฏิบัตินั้นผิดแผกกันไปในภูมิภาคต่าง ๆ ของประเทศจีน
แอนน์แห่งโบฮีเมีย
แอนน์ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ริเริ่มแฟชันสองอย่างในอังกฤษ จากที่ผู้หญิงเคยนั่งคร่อมบนอานซ้อน หรือเบาะที่นั่งเสริมหลังอานขี่ม้าของผู้ชาย ว่ากันว่าแอนน์ได้ริเริ่มการใช้อานนั่งไขว้ข้างเป็นครั้งแรกในอังกฤษ ซึ่งมีลักษณะคล้ายเก้าอี้ให้ผู้หญิงนั่งไขว้ข้างบนหลังม้าโดยวางเท้าบนที่วางเท้าขนาดเล็ก แอนน์ยังริเริ่มการใช้เครื่องประดับศีรษะทรงเขาที่มีขายาวและกว้างสองข้าง รูปทรงคล้ายพระจันทร์เสี้ยวและคลุมด้วยผ้าโปร่งหรือตาข่าย