มหาเถรสมาคม
มหาเถรสมาคมเป็นถ้อยคำที่ใช้ครั้งแรกใน พระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์ (ร.ศ. 121) อันตราขึ้นในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว[1] คำว่า "เถระ" หมายถึง "พระผู้ใหญ่, ตามพระวินัยกำหนดว่า พระมีพรรษาตั้งแต่สิบขึ้นไป เรียกว่า พระเถระ"[2] โดยตาม<i data-parsoid='{"dsr":[3708,3744,2,2]}'>พระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์ (ร.ศ. 121) มาตรา 4 ให้เรียกสมเด็จเจ้าคณะใหญ่ และพระสงฆ์ชั้นผู้ใหญ่ตำแหน่งต่าง ๆ ว่า "มหาเถระ" และมหาเถระเหล่านี้จะประชุมกันเพื่อถวายความเห็นแก่พระมหากษัตริย์ในเรื่องพุทธศาสนาตามที่ทรงปรึกษา ที่ประชุมนี้เรียกว่า "มหาเถรสมาคม" โดยต้องมีมหาเถระอย่างน้อยห้ารูปมาประชุม จึงจะเป็นองค์ประชุม[3] พระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์ (ร.ศ. 121) ไม่ได้ใช้บังคับทันที แต่จะมีประกาศให้ใช้บังคับในมณฑลต่าง ๆ เป็นรายมณฑลเรื่อยไปจนทั่วประเทศสยาม (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ประเทศไทย)
อัลฟอนโซ มาเรีย เด ลีกูโอรี
อัลซอนโซเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเนเปิลส์จนจบปริญญาเอกด้านนิติศาสตร์ตั้งแต่อายุเพียง 16 ปี เมื่อทำงานเขารู้สึกเบื่อโลกจึงลาออกจากงาน แล้วตัดสินใจบวช แม้จะถูกครอบครัวคัดค้านอย่างหนักแต่ที่สุดก็ได้รับอนุญาต อัลฟอนโซได้รับศีลอนุกรมขั้นบาทหลวงเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1726 หลักจากนั้นท่านได้ปฏิบัติศาสนกิจที่เมืองเนเปิลส์ และได้ก่อตั้งคณะนักบวชชายชื่อ "คณะพระมหาไถ่" ขึ้นในปี ค.ศ. 1732 โดยมีจุดประสงค์เพื่อให้มีนักบวชคอยดูแลทุกข์สุขและสอนศาสนาให้กับผู้ด้อยโอกาส ต่อมาได้ตั้งคณะนักบวชหญิงในชื่อเดียวกัน ทั้งสองคณะได้รับการรับรองจากสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 14 ในปี ค.ศ. 1749 และ 1750 ตามลำดับ