จอร์จ วอชิงตัน
จอมพล จอร์จ วอชิงตัน (English: George Washington, 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1732 [วันที่แบบเก่า: 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1731][1][2][3] – 14 ธันวาคม ค.ศ. 1799) เป็นผู้นำทางทหารและการเมืองที่โดดเด่นของสหรัฐอเมริกาที่เพิ่งก่อตั้งขึ้น ระหว่าง ค.ศ. 1775 ถึง 1799 เขานำสหรัฐจนได้รับชัยชนะเหนือบริเตนใหญ่ในสงครามปฏิวัติอเมริกัน ในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพภาคพื้นทวีปใน ค.ศ.1775-1783 และรับผิดชอบการร่างรัฐธรรมนูญใน ค.ศ. 1787 เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนแรกของสหรัฐอเมริกา ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1789-1797[4][5][6] วอชิงตันเป็นผู้นำการสร้างรัฐบาลแห่งชาติที่เข้มแข็งและมีการคลังที่ดี ซึ่งวางตนเป็นกลางในสงครามที่ปะทุขึ้นในยุโรป ปราบปรามกบฏและได้รับการยอมรับจากชนอเมริกันทุกประเภท รูปแบบความเป็นผู้นำของเขาได้กลายมาเป็นระเบียบพิธีของรัฐบาลซึ่งปฏิบัติสืบต่อกันมานับแต่นั้น อาทิ การใช้ระบบคณะรัฐมนตรีและการปราศรัยในโอกาสเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีอย่างเป็นทางการ วอชิงตันได้รับการยกย่องทั่วไปว่าเป็น "บิดาแห่งประเทศของเขา" ด้วย[7][8]
แคลวิน คูลิดจ์
แคลวิน คูลิดจ์ จูเนียร์ เกิดที่เมืองพลีมัธ วินเซอร์เคาน์ตี รัฐเวอร์มอนต์ และเป็นประธานาธิบดีคนเดียวของสหรัฐฯ ที่เกิดในวันชาติ คือวันที่ 4 กรกฎาคม เป็นบุตรชายตนโตของแคลวิน คูลิดจ์ ซีเนียร์ มีน้อง 1 คน ครอบครัวของคูลิดจ์ฝังรากลึกในนิวอิงแลนด์ บรรพบุรุษของคูลิดจ์ได้อพยพมาอยู่ที่เมืองเคมบริดจ์ แมสซาชูเซตส์ประมาณ พ.ศ. 2173 ซึ่งตรงกับสมัยพระเจ้าปราสาททอง สมัยอยุธยา ปู่ทวดของคูลิดจ์เป็นทหารในสงครามปฏิวัติอเมริกันและต่อมาได้เป็น ""ผู้ถูกเลือก"" (En: selectmen - 3-5 คนที่ถูกเลือกมาเป็นผู้บริหารเมืองในยุคแรกๆ ของการตั้งถิ่นฐานในนิวอิงแลนด์) บริหารเมืองพลีมัธ บรรพบุรุษส่วนใหญ่ของคูลิดจ์เป็นชาวไร่ แต่มีบรรพบุรุษหลายคนที่ได้เป็นวุฒิสมาชิกและตำแหน่งสำคัญอื่นๆ