ขนมปังขิง
หลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรชิ้นแรกๆ ซึ่งบันทึกเกี่ยวกับขนมขิงน้ำผึ้งที่ผสมเครื่องเทศ นั้นมีอายุราวๆ 350 ปีก่อนคริสตกาล ชาวอียิปต์โบราณมีขนมอบที่ใช้น้ำผึ้งเป็นสารให้ความหวาน และเป็นขนมที่ต้องใช้ในพิธีศพ ชาวโรมันมีขนมที่เรียกว่า พานุส เมลลิทุส (panus mellitus) ซึ่งก็คือขนมที่ทาหน้าด้วยน้ำผึ้ง แล้วนำไปอบ ในสมัยก่อนนั้นต่างจากปัจจุบันคือ การรับประทานขนมขิงไม่เพียงเป็นที่นิยมเฉพาะในช่วงเทศกาลคริสต์มาสเท่านั้น แต่รวมไปถึงในช่วงเทศกาลอีสเตอร์ (เทศกาลฉลองการคืนชีพของพระเยซู) หรือช่วงเวลาอื่นๆด้วย ขนมขิงนั้นจัดเป็นหนึ่งในอาหารที่นิยมรับประทานในช่วงเวลาถือศีลอด และอาจเสิร์ฟพร้อมกับเบียร์ดีกรีสูง เป็นต้น
ปิญญาตา
ปิญญาตา () เป็นภาชนะที่ทำจากกระดาษอัด ภาชนะเครื่องปั้นดินเผา หรือผ้า และตกแต่งพร้อมยัดไส้ด้วยของเล่นหรือลูกอม แล้วถูกตีให้แตกเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของพิธีเฉลิมฉลอง ปิญญาตามักจะมีความเกี่ยวข้องมากที่สุดกับประเทศเม็กซิโก แต่ต้นกำเนิดจริง ๆ ของมันจะถือว่ามาจากประเทศจีน ความคิดเกี่ยวกับการทำลายภาชนะที่เต็มไปด้วยขนมลูกอมมาถึงยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ซึ่งชื่อภาษาอิตาลี "Pignatta" ได้ถูกเรียกเป็นครั้งแรก จากนั้นสเปนนำประเพณียุโรปไปยังเม็กซิโกแม้จะมีประเพณีที่คล้ายกันในมีโซอเมริกาก็ตาม ชาวอัซเตกมีประเพณีที่คล้ายคลึงกันเพื่อเป็นการให้เกียรติกับวันเกิดของเทพเจ้า Huitzilopochtli ในช่วงกลางเดือนธันวาคม ตามบันทึกในท้องถิ่น ประเพณีการตีปิญญาตาของเม็กซิโกเริ่มต้นขึ้นในเมือง Acolman ทางตอนเหนือของกรุงเม็กซิโก ซึ่งปิญญาตาได้ถูกนำมาใช้เพื่อคำถามและคำตอบที่ใช้ในการสอนถึงหลักการของศาสนาคริสต์พร้อมกับเป็นการทำพิธีให้กับเทพเจ้า Huitzilopochtli อีกด้วย ทุกวันนี้ปิญญาตายังคงเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมเม็กซิกันและวัฒนธรรมของประเทศอื่น ๆ ในลาตินอเมริการวมไปถึงสหรัฐอเมริกาด้วย แต่ส่วนมากความสำคัญทางศาสนาของปิญญาตาได้หายไปจากครั้งโบราณกาลแล้ว