สหประชาชาติ
สหประชาชาติถูกก่อตั้งเพื่อสืบทอดองค์การสันนิบาตชาติ ซึ่งถูกมองว่าไร้ประสิทธิภาพที่จะธำรงรักษาสันติภาพ ดังที่เห็นได้จากความล้มเหลวในการป้องกันสงครามโลกครั้งที่สอง คำว่า "สหประชาชาติ" เป็นแนวคิดของแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์และวินสตัน เชอร์ชิลล์[1] พบใช้ครั้งแรกในกฎบัตรสหประชาชาติ เมื่อ ค.ศ. 1942 ซึ่งเป็นการรวบรวมเอาประเทศฝ่ายสัมพันธมิตร 26 ประเทศในสงครามโลกครั้งที่สองเข้าด้วยกันภายใต้การลงนามกฎบัตรแอตแลนติก และกลายเป็นคำที่ใช้เรียกองค์การนี้ในที่สุด ใน ค.ศ. 1944 ผู้แทนจากประเทศฝรั่งเศส สาธารณรัฐจีน สหราชอาณาจักร สหรัฐอเมริกา และสหภาพโซเวียตเข้าร่วมประชุมเพื่อวางแผนการก่อตั้งสหประชาชาติที่ดัมบาตันโอกส์ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.[2] การประชุมครั้งนั้นและครั้งต่อ ๆ มา ทำให้เกิดรากฐานความร่วมมือกันระหว่างประเทศเพื่อนำไปสู่สันติภาพ ความมั่นคง ความร่วมมือทางเศรษฐกิจและสังคม โดยแผนเหล่านี้ได้ผ่านการถกเถียงอภิปรายจากรัฐบาลและประชาชนจากทั่วโลก
ปฏิญญามอสโก
ในส่วนแถลงการณ์ร่วมสี่ชาติ รัฐบาลสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร สหภาพโซเวียต และจีน ตามที่แถลงการณ์โดยสหประชาชาติเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1942 และแถลงการณ์ถัดมา เพื่อคงความเป็นปรปักษ์กับชาติฝ่ายอักษะเหล่านี้ซึ่งประเทศทั้งสี่ต่างอยู่ในสภาวะสงครามจนกว่าประเทศเหล่านี้จะยอมลดอาวุธลงบนพื้นฐานของการยอมจำนนอย่างปราศจากเงื่อนไข ทั้งสี่ประเทศยังได้รับรองความจำเป็นที่จะจัดตั้งองค์การระหว่างประเทศทั่วไป (สหประชาชาติ) ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ บนแนวคิดของอธิปไตยที่เท่าเทียมกันของรัฐที่รักสันติทั้งหมด และเปิดโอกาสให้รัฐเหล่านี้ล้วนมีโอกาสสมัครเข้าเป็นสมาชิกได้ ไม่ว่าใหญ่หรือเล็ก เพื่อการธำรงรักษาสันติภาพและความมั่นคงระหว่างประเทศ