มหาเถรสมาคม
มหาเถรสมาคมเป็นถ้อยคำที่ใช้ครั้งแรกใน พระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์ (ร.ศ. 121) อันตราขึ้นในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว[1] คำว่า "เถระ" หมายถึง "พระผู้ใหญ่, ตามพระวินัยกำหนดว่า พระมีพรรษาตั้งแต่สิบขึ้นไป เรียกว่า พระเถระ"[2] โดยตาม<i data-parsoid='{"dsr":[3708,3744,2,2]}'>พระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์ (ร.ศ. 121) มาตรา 4 ให้เรียกสมเด็จเจ้าคณะใหญ่ และพระสงฆ์ชั้นผู้ใหญ่ตำแหน่งต่าง ๆ ว่า "มหาเถระ" และมหาเถระเหล่านี้จะประชุมกันเพื่อถวายความเห็นแก่พระมหากษัตริย์ในเรื่องพุทธศาสนาตามที่ทรงปรึกษา ที่ประชุมนี้เรียกว่า "มหาเถรสมาคม" โดยต้องมีมหาเถระอย่างน้อยห้ารูปมาประชุม จึงจะเป็นองค์ประชุม[3] พระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์ (ร.ศ. 121) ไม่ได้ใช้บังคับทันที แต่จะมีประกาศให้ใช้บังคับในมณฑลต่าง ๆ เป็นรายมณฑลเรื่อยไปจนทั่วประเทศสยาม (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ประเทศไทย)
พันธมิตรอันศักดิ์สิทธิ์
พันธมิตรอันศักดิ์สิทธิ์ (หรือ มหาสัมพันธมิตร) เป็นพันธมิตรซึ่งประกอบด้วยรัสเซีย ออสเตรีย และปรัสเซีย ซึ่งก่อตั้งและลงนามโดยชาติทั้งสามในกรุงปารีส เมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1815 ตามพระบรมราชโองการของซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย ไม่นานหลังจากการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา ซึ่งจัดขึ้นหลังความพ่ายแพ้ของนโปเลียน แม้พันธมิตรดังกล่าวจะแสดงออกว่าก่อตั้งขึ้นเพื่อเป็นการปลูกฝังค่านิยมคริสเตียน ความกรุณาและสันติภาพ ในชีวิตการเมืองของยุโรป แต่ในทางปฏิบัติแล้ว เคลเมนส์ เวนเซล ฟอน เมทแทร์นิช จัดการให้พันธมิตรดังกล่าวเป็นปราการป้องกันการปฏิวัติ พระมหากษัตริย์ของทั้งสามประเทศใช้พันธมิตรดังกล่าวร่วมมือกันป้องกันอิทธิพลปฏิวัติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากการปฏิวัติฝรั่งเศส มิให้เข้าสู่ประเทศเหล่านี้ พันธมิตรดังกล่าวยังมีแนวคิดต่อต้านประชาธิปไตย การปฏิวัติและฆราวาสนิยม พันธมิตรดังกล่าวมักเกี่ยวข้องกับพันธไมตรีจตุรภาคีและพันธไมตรีเบญจภาคี ซึ่งรวมสหราชอาณาจักรและฝรั่งเศส (ตั้งแต่ ค.ศ. 1818) โดยมีจุดประสงค์ในการที่จะสนับสนุนการจัดการสันติภาพยุโรปซึ่งได้มีข้อสรุปที่การประชุมใหญ่เวียนนา พันธมิตรดังกล่าวตามประเพณีแล้วสิ้นสุดลงเมื่อจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์เสด็จสวรรคตใน ค.ศ. 1825