ประวัติศาสนาคริสต์
ศาสนาคริสต์เกิดขึ้นบริเวณดินแดนเลแวนต์ ซึ่งปัจจุบันคือประเทศอิสราเอลและปาเลสไตน์ ในช่วงกลางคริสศตวรรษที่ 1 ศาสนาคริสต์ได้เริ่มเผยแผ่ครั้งแรกจากกรุงเยรูซาเลม ตลอดจนดินแดนตะวันออกกลาง เช่น ประเทศซีเรีย อัสซีเรีย เมโสโปเตเมีย ฟินิเชีย อานาโตเลีย ประเทศจอร์แดน และประเทศอียิปต์ ในช่วงคริสศตวรรษที่ 4 ศาสนาคริสต์ได้รับเลือกให้เป็นศาสนาประจำชาติโดยราชวงศ์อาร์เมเนียในปี ค.ศ. 301 จอร์เจียในปี ค.ศ.319[1][2] อาณาจักรอักซุมในปี ค.ศ.325[3][4] และจักรวรรดิโรมันในปี ค.ศ.380
ศาสนาคริสต์ตะวันตก
ถึงแม้ว่าในอดีตมีการขัดแย้งกันอย่างรุนแรงระหว่างคาทอลิกกับโปรเตสแตนต์ แต่ล้วนมีรากเหง้ามาจากกลุ่มประเทศที่ใช้ภาษาละติน มีศูนย์กลางอยู่ที่กรุงโรม ซึ่งตรงข้ามกับฝากตะวันออกที่ใช้ภาษากรีก มีศูนย์กลางอยู่ที่คอนสแตนติโนเปิล ความแตกต่างทางวัฒนธรรม ความเชื่อ และการแข่งขันทางการเมืองนี้เองที่ทำให้เกิดศาสนเภทตะวันออก-ตะวันตก (East-West Schism) ขึ้น จนถึงทุกวันนี้