ประเทศมาเลเซีย
มาเลเซียมีต้นกำเนิดมาจากอาณาจักรมลายูหลายอาณาจักรที่ปรากฏในพื้นที่ แต่ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 24 เป็นต้นมา อาณาจักรเหล่านั้นก็ทยอยขึ้นตรงต่อจักรวรรดิบริเตน โดยอาณานิคมกลุ่มแรกของบริเตนมีชื่อเรียกรวมกันว่านิคมช่องแคบ ส่วนอาณาจักรมลายูที่เหลือกลายเป็นรัฐในอารักขาของบริเตนในเวลาต่อมา ดินแดนทั้งหมดในมาเลเซียตะวันตกรวมตัวกันเป็นครั้งแรกในฐานะสหภาพมาลายาในปี พ.ศ. 2489 มาลายาถูกปรับโครงสร้างเป็นสหพันธรัฐมาลายาในปี พ.ศ. 2491 และได้รับเอกราชเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2500 มาลายารวมกับบอร์เนียวเหนือ ซาราวัก และสิงคโปร์เป็นมาเลเซียเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2506 แต่ไม่ถึงสองปีถัดมา คือในปี พ.ศ. 2508 สิงคโปร์ก็ถูกขับออกจากสหพันธ์[1]
พรรคยุติธรรมประชาชน (มาเลเซีย)
หลังการเลือกตั้งได้มีการเจรจาระหว่างพรรคยุติธรรมแห่งชาติและพรรคประชาชนมาเลเซียเพื่อรวมตัวกัน และได้ลงนามเพื่อรวมทั้งสองพรรคเข้าด้วยกันเมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 ต่อมา ในวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2546 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นพรรคยุติธรรมประชาชน
พรรคที่เกิดใหม่นี้เข้าร่วมการเลือกตั้ง พ.ศ. 2547 แต่ได้เพียงที่นั่งเดียว อันวาร์ อิบราฮิมได้รับการปล่อยตัวเมื่อ 2 กันยายน พ.ศ. 2547
ในการเลือกตั้งครั้งนี้ พรรคได้ 31 ที่นั่งในสภา มากกว่าพรรคกิจกรรมประชาธิปไตยและพรรคอิสลามมาเลเซีย และได้เป็นพรรคร่วมรัฐบาลกับพรรคพรรคกิจกรรมประชาธิปไตยและพรรคอิสลามมาเลเซียในการบริหารรัฐหลายรัฐ เช่น กลันตัน เกอดะฮ์ ปีนัง เประก์ และเซอลาโงร์