การชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ พ.ศ. 2553
การชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ พ.ศ. 2553 เริ่มตั้งแต่วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2553 มีเป้าหมายเรียกร้องให้อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ประกาศยุบสภา และจัดการเลือกตั้งใหม่ ต่อมา รัฐบาลใช้มาตรการทางทหารเข้ากดดันกลุ่มผู้ชุมนุม จนทำให้มีผู้เสียชีวิต 91 ศพ[1] และมีผู้บาดเจ็บมากกว่า 2,100 คน[2] จากนั้น อภิสิทธิ์ประกาศแผนปรองดอง ซึ่งผู้ชุมนุมมีข้อเรียกร้องเพิ่มเติม การชุมนุมจึงดำเนินต่อไป และอภิสิทธิ์ก็ประกาศยกเลิกวันเลือกตั้งใหม่ตามแผนปรองดอง ก่อนจะใช้กำลังทหารเข้าสลายการชุมนุมที่แยกราชประสงค์ เมื่อกลางเดือนพฤษภาคม จนกระทั่ง แกนนำ นปช. ประกาศยุติการชุมนุมในวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2553
กลุ่มประชาชนเพื่อพิทักษ์ชาติ ศาสน์ กษัตริย์
นอกจากนี้แล้วกลุ่มคนเสื้อหลากสียังผนวกรวมกับกลุ่มสหเครือข่ายภาคประชาชน หรือกลุ่มคนเสื้อสีชมพู ซึ่งเป็นกลุ่มคนที่เป็นคณาจารย์หรือศิษย์เก่าจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่รวมตัวกันก่อนหน้านั้นที่สวนลุมพินีหรือในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2553 จากนั้นได้มารวมตัวกันราว 500 คน ที่สวนเบญจกิติ ข้างศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ในวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2553 หลังการปะทะกันระหว่างทหารและกลุ่ม นปช. หรือกลุ่มคนเสื้อแดง ที่แยกคอกวัว เพียงหนึ่งวัน เพื่อแสดงถึงความไม่เห็นด้วยของการชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดง นำโดย พล.อ.ปฐมพงษ์ เกษรศุกร์