เจ. เค. โรว์ลิง
ในปี 1982 โรว์ลิงสอบเข้าศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดแต่ไม่ผ่านการคัดเลือก[24] เธอจึงเข้าศึกษาในคณะศิลปศาสตร์สาขาภาษาฝรั่งเศสและวรรณกรรมคลาสสิค ที่มหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์แทน[40] มาร์ติน ซอเรล อาจารย์สอนภาษาฝรั่งเศสที่มหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์จดจำเธอได้ว่า "เธอเป็นเด็กที่มีความสามารถ ผมสีดำ ใส่แจ๊กเก็ตยีนส์ ในด้านการเรียนก็ให้ความสำคัญกับสิ่งที่ควรทำ"[24] โรว์ลิงเล่าถึงช่วงนั้นว่าเธอทำงานพิเศษเล็กน้อย ชื่นชอบการฟังเพลงของวงเดอะสมิธส์ และอ่านงานเขียนของดิกคินส์และโทลคีน[24] หลังจากศึกษาที่ปารีสเป็นเวลาหนึ่งปี โรว์ลิงได้จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์ในปี 1986[24] จากนั้นจึงย้ายมาอยู่ที่ลอนดอน โดยทำงานเป็นนักวิจัยและเลขานุการสองภาษาให้กับองค์การนิรโทษกรรมสากล[41] ในปี 1988 โรว์ลิงได้เขียนบทความสั้นเกี่ยวกับช่วงเวลาที่เธอเรียนวิชาวรรณกรรมคลาสสิค ในบทความเรื่อง "What was the Name of that Nymph Again? or Greek and Roman Studies Recalled" ตีพิมพ์โดยนิตยสารเพกาซัส นิตยสารข่าวของมหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์[42]
มหาวิทยาลัยแองเกลียรัสกิน
มหาวิทยาลัยแองเกลียรัสกิน ในชั้นแรกเป็นเพียงวิทยาลัยด้านการออกแบบและศิลปกรรมศาสตร์ชื่อ วิทยาลัยศิลปะเคมบริดจ์ (Cambridge School of Art) ตั้งโดยวิลเลียม จอห์น บีมองต์ (William John Beamont) เมื่อ พ.ศ.2401 พิธีเปิดประกอบโดยจอห์น รัสกิน ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งวิทยาลัยวาดเขียนที่เมืองออกซฟอร์ด ครั้งนั้นวิทยาลัยตั้งอยู่ใกล้กับบริเวณคณะซิดนีย์ซัสเซกซ์ (Sidney Sussex College) ซึ่งเป็นคณะอาศัยของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ เมื่อสถานที่คับแคบจีงย้ายไปถนนอีสต์โรดซึ่งเป็นที่ตั้งในปัจจุบัน ลุล่วงปี พ.ศ.2503 วิทยาลัยเปลี่ยนชื่อเป็น วิทยาลัยศิลปะและเทคโนโลยีเคมบริดจ์ (Cambridgeshire College of Arts and Technology) ครั้นเมื่อสถาบันการศึกษาชั้นสูงเอสเซกซ์เข้าควบรวมแล้ว จึงมีสภาพเป็นวิทยาลัยการศึกษาชั้นสูงแองเกลีย (Cambridgeshire College of Arts and Technology) ในปี พ.ศ.2532 สองปีต่อมาวิทยาลัยการศึกษาชั้นสูงฯ เปลี่ยนสถานะเป็นวิทยาลัยสารพัดช่าง ครั้นมีการตราพระราชบัญญัติการอุดมศึกษาและการศึกษาขั้นสูงในปี พ.ศ.2535 วิทยาลัยสารพัดช่างแองเกลีย จึงกลายสภาพเป็นมหาวิทยาลัยชื่อ มหาวิทยาลัยโพลิเทคนิคแองเกลีย (Anglia Polytechnic University) มหาวิทยาลัยได้ใช้ชื่อนี้สืบมาเนื่องจากคำ สารพัดช่าง ตรงกับพันธกิจของมหาวิทยาลัยในการฝึกนักปฏิบัติ และมีประโยชน์ต่อตัวนักศึกษาเองตลอดจนนายจ้าง ท้ายที่สุดเมื่อปี พ.ศ.2548 จึงได้ใช้ชื่อมหาวิทยาลัยแองเกลียรัสกิน