เซลล์รับแสง
เซลล์รับแสงแบบคลาสิกก็คือเซลล์รูปแท่งและเซลล์รูปกรวย แต่ละอย่างล้วนแต่ให้ข้อมูลที่ใช้ในระบบการมองเห็นเพื่อสร้างแบบจำลองของโลกภายนอกที่เห็นทางตา เซลล์รูปแท่งนั้นบางกว่าเซลล์รูปกรวย และมีความกระจัดจายไปในจอประสาทตาที่แตกต่างกัน แม้ว่า กระบวนการเคมีที่ถ่ายโอนแสงไปเป็นพลังประสาทนั้นคล้ายคลึงกัน[6] มีการค้นพบเซลล์รับแสงประเภทที่สามในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990[7] ซึ่งก็คือ photosensitive retinal ganglion cell เป็นเซลล์ที่ไม่ได้มีส่วนให้เกิดการเห็นโดยตรง แต่เชื่อกันว่า มีส่วนช่วยในระบบควบคุมจังหวะรอบวัน (circadian rhythms) และปฏิกิริยาปรับรูม่านตาแบบรีเฟล็กซ์
รูรับแสง
ในวิชาทัศนศาสตร์ (optics) รูรับแสง () เป็นรูหรือช่องเปิดให้แสงเดินทางผ่าน หรือเจาะจงกว่านั้น รูรับแสงและความยาวโฟกัสของระบบแสง (optical system) เป็นตัวกำหนดองศารูปกรวย (cone angle) ของชุดรังสีที่มายังโฟกัสในระนาบภาพ รูรับแสงกำหนดว่า รังสีที่เข้าได้ (admit) ขนานกันได้เท่าใด ซึ่งมีความสำคัญอย่างมากต่อลักษณะปรากฏ ณ ระนาบภาพ หากรูรับแสงแคบ รังสีขนานสูงก็เข้าได้ ทำให้โฟกัสคม ณ ระนาบภาพ หากรูรับแสงกว้าง เช่นนั้นแสงไม่ขนานก็เข้าได้ ทำให้เกิดโฟกัสคมเฉพาะกับรังสีที่มีความยาวโฟกัสหนึ่ง ๆ เท่านั้น ซึ่งหมายความว่า รูรับแสงกว้างทำให้ภาพคมสำหรับวัตถุที่ระยะทางที่ถูกต้อง รูรับแสงยังกำหนดว่ารังสีที่เข้ามาจะเข้าได้จริงจำนวนเท่าใด และแสงถึงระนาบภาพมากเท่าใดตามลำดับ (ยิ่งรูรับแสงแคบ ภาพยิ่งมืดสำหรับระยะสัมผัสหนึ่ง ๆ) ในตามนุษย์ รูม่านตาเป็นรูรับแสง