สมบูรณาญาสิทธิราชย์
สมบูรณาญาสิทธิราชย์ (English: absolute monarchy) คือ ระบอบการปกครองที่มีกษัตริย์เป็นผู้ปกครองและมีสิทธิ์ขาดในการบริหารประเทศ ในระบอบการปกครองนี้ กษัตริย์ก็คือกฎหมาย กล่าวคือ ที่มาของกฎหมายทั้งปวงอยู่ที่กษัตริย์ คำสั่ง ความต้องการต่าง ๆ ล้วนมีผลเป็นกฎหมาย[1] กษัตริย์มีอำนาจในการปกครองแผ่นดินและพลเมืองโดยอิสระ โดยไม่มีกฎหมายหรือองค์กรตามกฎหมายใด ๆ จะห้ามปรามได้ แม้องค์กรทางศาสนาอาจทัดทานกษัตริย์จากการกระทำบางอย่างและองค์รัฏฐาธิปัตย์ (กษัตริย์) นั้นจะถูกคาดหวังว่าจะปฏิบัติตามธรรมเนียม แต่ในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์นั้น ไม่มีรัฐธรรมนูญหรือกฎหมายใด ๆ ที่จะอยู่เหนือกว่าคำชี้ขาดของรัฏฐาธิปัตย์ ตามทฤษฎีพลเมืองนั้น ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มอบความไว้วางใจทั้งหมดให้กับพระเจ้าแผ่นดินที่ดีพร้อมทางสายเลือดและได้รับการเลี้ยงดูฝึกฝนมาอย่างดีตั้งแต่เกิด
ประชาธิปไตย
สิทธิ สิทธิมนุษยชน ความเสมอภาค เสรีภาพ พลเมือง การเลือกตั้ง นิติรัฐ ระบบเผด็จการโดยเสียงข้างมาก ประชาธิปไตยที่เคารพสิทธิของเสียงข้างน้อย การล้มล้างระบอบการปกครอง ประชาธิปไตยที่ไม่เสรี แนวคิดที่ตรงกันข้ามกับประชาธิปไตย อนาธิปไตย เอกาธิปไตย รัฐคอมมิวนิสต์ ฟาสซิสต์ สมบูรณาญาสิทธิราช รัฐอิสลาม สาธารณรัฐ เผด็จการทหาร แนวคิดในการแบ่งประเภทของรัฐของเพลโต อุตมรัฐ เกียรติยาธิปไตย คณาธิปไตย การปกครองโดยฝูงชน แนวคิดในการแบ่งประเภทของรัฐของอริสโตเติล สมบูรณาญาสิทธิราช ทรราช อภิชนาธิปไตย คณาธิปไตย การปกครองโดยชนชั้นกลาง