สมบูรณาญาสิทธิราชย์
สมบูรณาญาสิทธิราชย์ (English: absolute monarchy) คือ ระบอบการปกครองที่มีกษัตริย์เป็นผู้ปกครองและมีสิทธิ์ขาดในการบริหารประเทศ ในระบอบการปกครองนี้ กษัตริย์ก็คือกฎหมาย กล่าวคือ ที่มาของกฎหมายทั้งปวงอยู่ที่กษัตริย์ คำสั่ง ความต้องการต่าง ๆ ล้วนมีผลเป็นกฎหมาย[1] กษัตริย์มีอำนาจในการปกครองแผ่นดินและพลเมืองโดยอิสระ โดยไม่มีกฎหมายหรือองค์กรตามกฎหมายใด ๆ จะห้ามปรามได้ แม้องค์กรทางศาสนาอาจทัดทานกษัตริย์จากการกระทำบางอย่างและองค์รัฏฐาธิปัตย์ (กษัตริย์) นั้นจะถูกคาดหวังว่าจะปฏิบัติตามธรรมเนียม แต่ในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์นั้น ไม่มีรัฐธรรมนูญหรือกฎหมายใด ๆ ที่จะอยู่เหนือกว่าคำชี้ขาดของรัฏฐาธิปัตย์ ตามทฤษฎีพลเมืองนั้น ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มอบความไว้วางใจทั้งหมดให้กับพระเจ้าแผ่นดินที่ดีพร้อมทางสายเลือดและได้รับการเลี้ยงดูฝึกฝนมาอย่างดีตั้งแต่เกิด
กฎหมู่
กฎหมู่ () เป็นระบอบการปกครองโดยฝูงชนวุ่นวาย (mob) หรือมวลชน หรือการข่มขู่หน่วยงานชอบด้วยกฎหมาย กฎหมู่ ("การปกครองโดยประชาชนส่วนใหญ่") นี้เป็นประชาธิปไตย ("การปกครองโดยประชาชน") อย่างหนึ่ง แต่เสื่อมลงเพราะมีการฉวยโอกาสทางการเมือง "ทรราชเสียงข้างมาก" และการปกครองด้วยอารมณ์เหนือเหตุผล ทำนองเดียวกับที่คณาธิปไตย ("การปกครองโดยคนส่วนน้อย") เป็นอภิชนาธิปไตย ("การปกครองโดยชนชั้นสูง") ที่เสื่อมลงเพราะมีการฉ้อราษฎร์บังหลวง และทรราช คือ ราชาธิปไตยที่เสื่อมลงเพราะขาดคุณธรรม