อะพอพโทซิส
งานวิจัยเกี่ยวกับการตายแบบอะพอพโทซิสมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นตั้งแต่ต้นทศวรรษที่ 1990 ทำให้มีการค้นพบการตายแบบอะพอพโทซิสที่ผิดปกติในโรคต่างๆ หากอะพอพโทซิสเกิดขึ้นมากเกินไปจะทำให้เกิดการฝ่อของอวัยวะ เช่นในภาวะการขาดเลือดเฉพาะที่ (ischemic damage) ในขณะที่การตายแบบอะพอพโทซิสที่ไม่เพียงพอทำให้เกิดเซลล์ที่เพิ่มจำนวนอย่างควบคุมไม่ได้ เช่นมะเร็ง
การรักษามะเร็งแบบทางเลือก
ตั้งแต่ทศวรรษที่ 1940 วิทยาศาสตร์การแพทย์ได้พัฒนาเคมีบำบัด พัฒนาการรักษาด้วยการฉายรังสี พัฒนาการรักษาแบบช่วยเหลือ (English: adjuvant therapy) และพัฒนาการรักษาแบบเป้าหมายที่ใหม่กว่า เช่นเดียวกับการพัฒนาเทคนิคการผ่าตัดแบบปราณีตเพื่อตัดมะเร็งออก ก่อนที่จะมีการพัฒนาการรักษาตามหลักฐานที่ใช้ในปัจจุบันเหล่านี้ 90% ของผู้ป่วยมะเร็งจะเสียชีวิตภายในห้าปี[2] ด้วยการรักษาในสารธารหลักทันสมัย ​​มีเพียง 34% เท่านั้นของผู้ป่วยโรคมะเร็งที่ตายภายในห้าปี[3] อย่างไรก็ตาม ในขณะที่รูปแบบสายธารหลักของการรักษาโรคมะเร็งโดยทั่วไปจะช่วยยืดอายุหรือรักษาโรคมะเร็งได้อย่างถาวร การรักษาส่วนใหญ่ก็ยังมีผลข้างเคียงที่มีช่วงตั้งแต่ผลลัพธ์ที่ไม่พึงประสงค์จนถึงร้ายแรง เช่นความเจ็บปวด, เลือดอุดตัน, เมื่อยล้า, และการติดเชื้อ[4] ผลข้างเคียงเหล่านี้และการขาดการรับประกันว่าการรักษาจะประสบความสำเร็จทำให้เกิดการเรียกหาการรักษาแบบทางเลือกสำหรับโรคมะเร็งที่หวังว่าจะก่อให้เกิดผลข้างเคียงที่น้อยกว่าหรือเพื่อเพิ่มอัตราการอยู่รอดให้มากขึ้น