ประวัติศาสนาคริสต์
ศาสนาคริสต์เกิดขึ้นบริเวณดินแดนเลแวนต์ ซึ่งปัจจุบันคือประเทศอิสราเอลและปาเลสไตน์ ในช่วงกลางคริสศตวรรษที่ 1 ศาสนาคริสต์ได้เริ่มเผยแผ่ครั้งแรกจากกรุงเยรูซาเลม ตลอดจนดินแดนตะวันออกกลาง เช่น ประเทศซีเรีย อัสซีเรีย เมโสโปเตเมีย ฟินิเชีย อานาโตเลีย ประเทศจอร์แดน และประเทศอียิปต์ ในช่วงคริสศตวรรษที่ 4 ศาสนาคริสต์ได้รับเลือกให้เป็นศาสนาประจำชาติโดยราชวงศ์อาร์เมเนียในปี ค.ศ. 301 จอร์เจียในปี ค.ศ.319[1][2] อาณาจักรอักซุมในปี ค.ศ.325[3][4] และจักรวรรดิโรมันในปี ค.ศ.380
การเผยแพร่คริสต์ศาสนาไฮเบอร์โน-สกอตแลนด์
คณะเผยแพร่คริสต์ศาสนาไฮเบอร์โน-สกอตแลนด์ () เป็นคณะเผยแพร่คริสต์ศาสนา (Mission) ที่นำโดยนักบวชชาวไอร์แลนด์ และชาวสกอตแลนด์ในการดำเนินการเผยแพร่คริสต์ศาสนา และก่อตั้งสำนักสงฆ์ในบริเตนใหญ่ และแผ่นดินใหญ่ยุโรปในระหว่างยุคกลาง โครงการเผยแพร่คริสต์ศาสนาเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 563 ในการก่อตั้งไอโอนา โดยนักบุญโคลัมบานักบวชชาวไอร์แลนด์ Columba ในการพยายามสอนศาสนาให้แก่ชาวเกลส์ of อาณาจักรดาลริอาตา และในการเปลี่ยนชาวพิคท์ให้มานับถือคริสต์ศาสนา ในช่วงหลายร้อยปีต่อมาโครงการเผยแพร่คริสต์ศาสนาก็ขยายอำนาจและอิทธิพลเข้าไปในบริเวณอังกฤษของแองโกล-แซ็กซอน และในจักรวรรดิแฟรงค์ การเผยแพร่ในระยะแรกมักจะเกี่ยวข้องกับกิจการที่เรียกว่าคริสต์ศาสนาเคลติค ที่มีลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ตรงการจัดระบบบริหารในแวดวงของสำนักสงฆ์แทนที่จะในขอบข่ายของสังฆมณฑล แต่ต่อมาก็เริ่มมามีลักษณะที่คล้ายคลึงกับลักษณะของแผ่นดินใหญ่ยุโรป