การขยายตัวของสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อาเซียนถูกก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2510 เมื่อรัฐมนตรีต่างประเทศของห้าประเทศ ได้แก่ อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์และไทย ประชุมกันที่อาคารกระทรวงการต่างประเทศของไทยในกรุงเทพมหานคร และลงนามปฏิญญาอาเซียน ซึ่งรู้จักกันมากกว่าในชื่อ ปฏิญญากรุงเทพ รัฐมนตรีทั้งห้า อันประกอบด้วย อดัม มาลิก แห่ง สาธารณรัฐอินโดนีเซีย นาร์ซิโซ รามอส แห่ง สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ อับดุล ราซัค แห่ง สหพันธรัฐมาเลเซีย เอส. ราชารัตนัม แห่ง สาธารณรัฐสิงคโปร์ ถนัด คอมันตร์ แห่ง ราชอาณาจักรไทย ซึ่งถูกพิจารณาว่าเป็นบิดาผู้ก่อตั้งองค์กร[8]
เอเอฟเอส
ต่อมาในปี พ.ศ. 2513 ได้มีมติให้เอเอฟเอสประเทศไทยเปลี่ยนเป็น "องค์การนานาชาติ" (AFS International Organization) และมีการพัฒนาขยายโอกาสในการเรียนรู้เพิ่มมากขึ้น โดยรวบรวมอาสาสมัครนานาชาติ ให้มีการแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศอื่น ๆ ด้วย อาทิ โครงการแลกเปลี่ยนกับออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ แคนาดา ละติน-อเมริกา ยุโรป และอีกหลายประเทศ ที่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาประจำชาติ และเพื่อเป็นการย้ำว่าเอเอฟเอสเป็นองค์การที่เน้นด้านการเรียนรู้ และแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมอย่างแท้จริง ทางองค์การจึงมีมติให้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "AFS International Intercultural Programs " พร้อมกับปรับปรุงโครงสร้างคุณภาพ และมีการริเริ่มโครงการใหม่ ๆ ที่นอกเหนือจากโครงการสำหรับเยาวชน คือจัดโครงการแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศในเครือสมาชิกด้วยกัน สำหรับบุคลากรทางการศึกษา เพื่อเพิ่มพูนทักษะทางด้านภาษาและการพัฒนาเทคนิคการสอน และยังดำเนินโครงการกระจายไปตามจังหวัดต่าง ๆ ทั่วประเทศ โดยได้รับเงินสมทบจากผู้สนับสนุนโครงการ ในรูปแบบบริษัท มูลนิธิ เอกชน และรายบุคคล
การดำเนินโครงการทุกประเภทของเอเอฟเอส จะอยู่ภายใต้ข้อตกลงที่เป็นการเคลื่อนย้ายชั่วคราวไปสู่สังคมใหม่ที่มีค่านิยม รูปแบบการดำเนินชีวิต และความคิดเห็นที่แตกต่างจากเดิม โดยเชื่อว่าผู้เข้าร่วมโครงการ ไม่ว่าจะเป็นนักเรียน บุคลากรทางการศึกษา ครอบครัวอุปถัมภ์ อาสาสมัคร รวมไปถึงโรงเรียนและชุมชน สามารถพัฒนา เรื่องของทักษะ ทัศนคติ และความรู้ต่าง ๆ อัน จะเป็นประโยชน์ต่อการดำเนินชีวิตในอนาคต