ตำนานคนตัดไผ่
วันหนึ่งขณะที่เดินอยู่กลางป่า ชายแก่ผู้มีอาชีพตัดไผ่ชื่อทะเกะโตริ โนะ โอะกินะ ( "ชายแก่ผู้ตัดไผ่ขาย") มองเห็นปล้องไผ่ที่ส่องแสงเรืองรองเข้า ด้วยความสงสัยก็ไปตัดปล้องไผ่ดู ก็พบว่าภายในมีเด็กทารกผู้หญิงขนาดเท่าหัวแม่มือนอนอยู่ ทะเกะโตะริ โนะ โอะกินะผู้มีความดีใจที่ได้พบเด็กน้อยน่ารักก็นำทารกกลับไปบ้านไปให้ภรรยาเลี้ยงอย่างลูก และตั้งชื่อให้ว่าคะงุยะฮิเมะ ( "เจ้าหญิงแห่งราตรีอันเรืองรอง")
The Legend of Wulin
จักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ หรือ พระนามเดิม องค์ชายหลิวเช่อ เกิดมาตอนนั้นเป็นเพียงองค์ชายตกยาก มารดาเป็นเพียงพระสนมชั้นผู้น้อยในจักรพรรดิฮั่นจิ่งตี้ แต่ด้วยเขาเป็นเด็กมุมานะ มีแววเก่งกล้าสามารถและสะดุดตาองค์หญิงใหญ่ก่วนเถา ด้วยองค์หญิงใหญ่ก่วนเถาในตอนนั้นเพิ่งโดนพระสนมหลี่ พระสนมที่ฮ่องเต้โปรดปรานดูถูกสารพัดและผิดคำมั่นที่ให้ไว้ อันคำมั่นนั้นมีความว่า ให้พระโอรสนางหมั้นหมายกับบุตรีของตน "เฉินอาเจียว" ถ้าพระโอรสสนมหลี่ได้ถูกเลือกเป็นรัชทายาท ทำให้องค์หญิงใหญ่ได้จัดฉากต่อหน้าเสด็จแม่ โต้วไทเฮาเพื่อให้หลิวเช่อเด็กน้อยได้มีโอกาสร่ายรำเพลงกระบี่ที่ร่ำเรียนจากอาจารย์โจวหย่าฟู (ซึ่งในตอนนั้นเป็นเพียงผู้คุมเฝ้าประตูตำหนักไทเฮา) โดยหลิวเช่อร่ายรำเพลงกระบี่ผสานเสียงพิณเฉินอาเจียว เป็นที่พอพระทัยไทเฮาอย่างมาก จากนั้นทั้งสองก็ยิ่งสนิทสนมกันมาก แม้ว่าหลิวเช่อจะอายุน้อยกว่าอาเจียวห้าปี แต่ตนก็ให้คำมั่นต่อองค์หญิงก่วนเถาว่าจะรักนางและรับนางเป็นฮองเฮาถ้าตนได้เป็นรัชทายาท ด้วยคำพูดนั้นทำให้องค์หญิงก่วนเถาทำทุกวิธีทางเพื่อเปิดโปงความร้ายกาจของพระสนมหลี่ต่อไทเฮา เป็นเหตุให้ไทเฮาไม่พอพระทัยอย่างมากจึงให้ฮ่องเต้ฮั่นจิ่งตี้ขับไล่นางออกจากวัง ให้ลูกชายนางไปเป็นอ๋องอยู่ปกครองแคว้นที่ห่างไกล นับแต่นั้นหลิวเช่อก็ได้เป็นรัชทายาท หลิวเช่อกับเฉินอาเจียวยิ่งเพิ่มความสนิทสนมกันมากขึ้น 