What i saw in my brothers eyes while i was going through Port-au-Prince was a mixture of despair, fear, suffering , misery, pain, hate, indifference but mostly the waiting of better days to come…. A year after there is still a lot of rubble, people are still living under tents in these refugees/victims camps, people are still steeling,women are still being raped, violence is not stopping and cholera is still making victims…. maybe its because i am an outsider that i didn’t realise any changes were made , but if i am comparing to the pictures i have received a year ago ta what i saw, besides the dead bodies and a few rubbles removed , the rest is the same……THE BIG WORK HASN’T BEEN DONE….
Atë që pash në sytë e vllaut tim deri sa shkonim në Port-au-Prince, ishte një përzierje e dëshprimit, frikës, vuajtjes, mizerjes, dhimbjes, urrjetjes, indiferencës por mbi të gjitha ishte pritja për ditët më të mira....Tash pas një viti ende ka shumë rrënoja, njërëzit ende po jetojnë në tenda në kampet për refugjatë/viktima, njerëzit ende po vjedhin, gratë ende po dhunohen, dhuna nuk po ndalon dhe ende po paraqiten viktima nga kolera... ndoshta kështu më duket meqë unë jam një i jashtëm dhe nuk po shoh të jetë bërë ndonjë ndryshim, por nëse bëj një krahasim me atë që pash në fotografitë që morra para një viti, përskaj kufomave dhe rrënojave që nuk janë më, gjithçka tjetër është e njejtë....