The matter of thought content was considered more important than the adherence to a literary device that merely served as a memory aid.
აზრი უფრო მნიშვნელოვანი იყო, ვიდრე ასოთა თანამიმდევრობის დაცვა, რომელიც მხოლოდ აზრის დამახსოვრებას აადვილებდა.