Cotter wrote in 1817: “Their [Christians ’] endeavours to reform the lives of mankind by their preaching, so far from making the people feel grateful, would, in reality, cause them to hate and persecute the disciples for exposing their vices. ”
ირლანდიელმა სასულიერო მოღვაწემ, ჯონ კოტერმა, ასე განმარტა ეს მუხლი 1817 წელს: „[ქრისტიანები] ძალ - ღონეს არ დაიშურებდნენ, რომ თავიანთი ქადაგებით ადამიანებს ცხოვრების უკეთესობისკენ შეცვლაში დახმარებოდნენ, მაგრამ, ნაცვლად იმისა, რომ მადლიერება დაემსახურებინათ, ხალხი სინამდვილეში შეიძულებდა და დევნას დაუწყებდა მოწაფეებს, რადგან ისინი მათ მანკიერებებს ამხილებდნენ“.