« კურთხეულ იყოს შენი გონიერება და კურთხეულ იყავი შენ, რომ არ მიმიშვი სისხლის ღვრამდე, — უთხრა მან მას. — რომ არ აჩქარებულიყავ და არ შემხვედროდი, ძაღლიც [„კედელთან მშარდავიც“, აქ] არ გადაურჩებოდა ცოცხალი დილამდე ნაბალს » “*.