სტატიის დასაწყისში მოხსენიებული მოწმე, რომელიც ტაილანდში მსახურობს, ამბობს: „ახლაც თვალწინ მიდგას, ველოსიპედებით როგორ დავდიოდით მე და მამიკო იმ უბანზე საქადაგოდ, რომელიც ჩვენი კრების ყველაზე დაშორებულ ტერიტორიაზე მდებარეობდა.