სინამდვილეში, იმ დღეებში მცხოვრებ მოძღვართა შორის ასეთი შეხედულება იყო გავრცელებული: საღვთო წერილის ზოგიერთი ადგილი იმდენად ღრმა აზრებს შეიცავს, რომ მისი განხილვა მხოლოდ და მხოლოდ ყველაზე სანდო და უახლოეს მოწაფესთან შეიძლებოდა, თანაც მხოლოდ დაბალი ხმით; ამასთანავე, წამკითხველს აუცილებლად უნდა ჰფარებოდა თავზე რამე.