Through his dealings with the Donatists in North Africa and the followers of Arius in the eastern portion of the empire, he quickly discovered that persuasion was not enough to forge a solid, unified faith.
პოლიტიკური მოსაზრებით კონსტანტინე ცდილობდა რელიგიური უთანხმოების აღმოფხვრას და სწრაფად ახშობდა ნებისმიერ განსხვავებულ აზრს, რომლის დროსაც მოძღვრების სისწორეს კი არ აქცევდა ყურადღებას, არამედ — უმეტესობის ხმას.