He was also very spiritually inclined. When our family prayed before meals, he would clasp his tiny hands, nod his head, and say a hearty “Amen! ”
როცა ოჯახი ჭამის წინ ვლოცულობდით, დანიელი თავის პაწაწინა თითებს ერთმანეთზე აჭდობდა, თავს ხრიდა და მთელი გულით ამბობდა: „ამინ!“.