იმის საჩვენებლად, რომ ქრისტიანობაში არაფერია ისეთი, რისიც შეიძლება შეგშურდეს ან რასაც შეიძლება მიბაძო, პავლემ შემდეგ თქვა, რომ ისინი არიან „გონებადაბნეულნი [მათი გონება — სიბნელეშია,„ კეთილი ცნობა „].