Their appreciation for the Messianic Kingdom would move them not merely to extend humanitarian kindness to the Lord’s anointed ones but to dedicate their lives to Jehovah through Christ and to become closely associated with his anointed ones, sharing zealously in the work that they are doing.
მესიანური სამეფოს მიმართ მადლიერების გრძნობამ აღძრა ისინი, რომ არა მხოლოდ ჰუმანურობით აღსავსე სიკეთე გამოემჟღავნებინათ უფლის სულით ცხებულთა მიმართ, არამედ ქრისტეს მეშვეობით იეჰოვასთვის მიეძღვნათ თავი და ცხებულთა ახლო მოკავშირეები გამხდარიყვნენ, ამასთანავე მათთან ერთად გულმოდგინე მონაწილეობა მიეღოთ ერთობლივ საქმიანობაში.