თავიანთ მოხსენებებში ძმებმა, სიდლიკმა და იარაჩმა, განმარტეს, რომ „ერთგული და გონიერი მონისთვის“ უფლის მიერ მთელი თავისი მიწიერი საბადებლის მინდობის ფაქტი მონის კლასს ხელს არ უშლის იმაში, რომ გარკვეული ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობები „სხვა ცხვრების“ წარმომადგენელ დახელოვნებულ მამაკაცებს მიანდოს.