ბიბლიურ დროში მცხოვრები მხედართმთავრები ყოველთვის იქ შლიდნენ ბანაკს, სადაც იყო წყლის უხვი მარაგი, ამაღლებული ადგილი დასაცავად, და, თუ შესაძლებელი იყო, ხელსაყრელი პოზიცია, საიდანაც გადაჰყურებდნენ საბრძოლო ველს, რომლის ფართობიც საკმარისი იყო ჯარის, ცხენებისა და ეტლების მანევრირებისთვის.