თავის წიგნში „ისტორიკოსი და ისტორია“, პეიჯ სმითი წერს: „[ებრაელები] ერთნაირი გულახდილობით იტყობინებოდნენ თავიანთი გმირებისა და მათ შორის მცხოვრები ბოროტმოქმედების, საკუთარი თავისა და თავიანთი მტრების შესახებ, რადგან ყოველივე ამას ღვთის მეთვალყურეობით წერდნენ; ფაქტების შენიღბვითა თუ შელამაზებით არაფერი შეემატებოდათ, ბევრს კი დაკარგავდნენ“.