ისრაელის მდიდარ, ძლევამოსილსა და ბრძენ მეფე სოლომონს არაფერი აკლდა, რასაც ადამიანისთვის ბედნიერების მოტანა შეეძლო, მაგრამ ერთი რამ აწუხებდა; ესმოდა, რომ სიკვდილის შემდეგ ‘ მისი ნაღვაწი ’, რის გამოც ის ‘ სიბრძნესა და ცოდნას ’ არ იშურებდა, სხვას ხვდებოდა წილად.