დედაქალაქის გარეთ სამოქალაქო მმართველობა უფრო და უფრო სუსტდებოდა და ეპისკოპოსები ხშირად თავიანთ ქალაქებში ძლევამოსილი პირები ხდებოდნენ; აგრეთვე პროვიცნიის მთავრების ტოლფასი ძალა ჰქონდათ, მთავრობისა, რომლის არჩევასაც თავად უწყობდნენ ხელს.