პავლე პირველი საუკუნის ქრისტიანებს ურჩევდა, რომ დროის ეს ხელსაყრელი მონაკვეთი, ანუ კეთილგანწყობის პერიოდი, რომელიც მათ იმჟამად ჰქონდათ, გონივრულად გამოეყენებინათ, ვიდრე ეს პერიოდი დასრულდებოდა და ღვთისმიერი წყალობისა და ხსნის შესაძლებლობა აღარ ექნებოდათ.