თავს ისე ვგრძნობდი, თითქოს ერთ კუთხეში ვიყავი მომწყვდეული “, — ხსნის კეტლინი, რომლის ქმარიც ქრონიკული დეპრესიით იტანჯებოდა, —„ მდგომარეობა არ მსუბუქდებოდა, — განაგრძობს ის, — რადგანაც ჩვენ არასოდეს შეგვეძლო თავად მოგვეწვია ვინმე ან დავთანხმებოდით სხვების მიპატიჟებაზე და ამით ჩვენი ურთიერთობები გაგვეფართოებინა.