ქრისტიანული კრებების რიცხვი სწრაფად იზრდებოდა იმ ადგილებში, სადაც ახალი მორწმუნეები ცხოვრობდნენ; გარკვეულწილად, ეს იმის შედეგი იყო, რომ „სასიხარულო ცნობის“ გულმოდგინე მქადაგებლები თავ – თავიანთ ქვეყნებში დაბრუნების დროსაც არ წყვეტდნენ მსახურებას.