When we see those who are physically ill or spiritually starved, are we moved with pity to do what we can to help them?
როცა სხვებს ვმოძღვრავთ, ღმერთის სიტყვას ვასწავლით თუ ფარისევლების მსგავსად საკუთარ აზრებს ვახვევთ?