Ending his discussion about the ministry of reconciliation, Paul spoke of himself and his associates “as sorrowing but ever rejoicing, as poor but making many rich, as having nothing and yet possessing all things. ”
მიუხედავად იმისა, რომ ამ მსახურებს თავიანთი უბედურებების გამო ჰქონდათ დამწუხრების მიზეზი, ისინი შინაგანად სიხარულით იყვნენ აღსავსენი.