The rabbis felt compelled to prove that the oral and written law are of one spirit and purpose.
რაბინები იძულებული იყვნენ, დაემტკიცებინათ, რომ ზეპირი და დაწერილი რჯული ერთსა და იმავე აზრს გადმოსცემდა და ერთსა და იმავე მიზანს ემსახურებოდა.