However, the majority of them viewed righteousness solely as a personal virtue, to be achieved by scrupulous, painstaking observance of religious rules, rather than as a standard to guide them in their dealings with fellow humans.
მაგრამ, ნაცვლად იმისა, რომ სხვებთან ურთიერთობაში ეხელმძღვანელათ ყველასთვის მისაღები ნორმებით, უმრავლესობა სიმართლეს მხოლოდ პირად ღირსებად მიიჩნევდა, რომელიც თითქოსდა რელიგიური წესების ზედმიწევნით, გულმოდგინე დაცვით მიიღწეოდა.