Yet, if we realize that the normal pursuits of life have become our chief concern, why not make this a matter of prayer?
მაგრამ, თუ ვხვდებით რომ ეს ცხოვრებისეული ნორმალური საქმეები ჩვენი მთავარი საზრუნავი ხდება, რატომ არ უნდა გველოცა ამ საკითხზე?