The rabbis believed that their method of study and analysis reflected the mind of God. Talmudic study itself became the object, a form of worship — the use of the mind supposedly in imitation of God.
თალმუდის სწავლება გახდა მიზანი, თაყვანისცემის ფორმა — ეს იყო გონების თითქოსდა ღვთის მსგავსად გამოყენება.