Babylonians and Syrians viewed Tammuz as the god of vegetation that grows in the rainy season and dies during the dry period. Its death pictured that of Tammuz, annually bewailed by his worshipers at the time of the greatest heat.
წვიმიან პერიოდში, მაშინ, როცა მცენარე კვლავ ჩნდებოდა, გულისხმობდნენ თამუზი გვიბრუნდებაო ჯოჯოხეთიდან (ქვესკნელიდან).