შემდეგ ისაბელი ამბობს: „როცა ამაზე უფრო მეტად დავიწყე ფიქრი, გამიჩნდა კითხვები — იყო თუ არა ეს კარგი აზრი, მომენატრებოდა თუ არა ჩემი მეგობრები, ხომ არ აჯობებდა, დავრჩენილიყავი ჩემს კრებაში, სადაც ყველაფერი ნაცნობი იყო და ჩვეული რიტმით მიდიოდა.