ბაბილონელთათვის „სიკვდილი სხვა სახის ცხოვრების დასაწყისი იყო, — ამბობს ჯასტროუ. — ადამიანს უჭირდა იმის დაჯერება, რომ სიკვდილის შემდეგ ის მარადიულად უგრძნობ მდგომარეობაში იქნებოდა, რის გამოც ირწმუნა ეს პრიმიტიული თეორია, რომლის თანახმადაც რაიმე ფორმით კვლავ და კვლავ მოევლინებოდა ქვეყანას“.