ფსალმუნმომღერალი გაკვირვებას ვერ მალავდა, როცა იეჰოვას სიდიადეს ადამიანის უმწეობასა და სიმცირეს ადარებდა: „როცა ვუყურებ ცას, შენი თითების ნამოქმედარს, მთვარესა და ვარსკვლავებს, შენ რომ შექმენი, ვფიქრობ: რა არის მოკვდავი კაცი, რომ გახსოვს, ანდა მისი ძე, რომ ზრუნავ მასზე?“.