You could think of the stroma as a kind of cellular matchmaking agency, full of atoms and molecules that need to be “married ” to each other but that will never work up the nerve on their own. Certain enzymes are like very pushy little matchmakers.
შეიძლება სტრომაზე იფიქრო, როგორც უჯრედში არსებულ სამაჭანკლო ბიუროზე, რომელიც სავსეა ატომებითა და მოლეკულებით, რომელთათვისაც საჭიროა ერთმანეთზე „დაქორწინება“, მაგრამ ისინი თვითონ, დახმარების გარეშე, ამას ვერასდროს გააკეთებენ.