ნათქვამი იყო: „ის შეიძლება განიმარტოს, როგორც დადებითი განწყობილება ქადაგებისა და მოწაფეების მომზადების დავალების მიმართ, ადამიანების სიყვარულისა და მათზე ზრუნვისთვის თავის სრულად მიძღვნა, თავდადება, სიხარულის პოვნა უფლის ზედმიწევნით მიყოლაში და სიამოვნების ნახვა არა მატერიალურ, არამედ სულიერ საკითხებში“.