ხოსე, რომელიც ასზე მეტი დარბაზის მშენებლობაში იღებდა მონაწილეობას, ამბობს: „ერთ რამედ ღირს იმის დანახვა, როდესაც ადგილობრივი კრების წევრები ხედავენ, რომ მათი ოცნება რეალობად იქცა და ახლა მათ საკუთარი სამეფო დარბაზი აქვთ, რის გამოც მათი სახეები მადლიერებას ირეკლავს და ისინი სიხარულის ცრემლებს ვერ იკავებენ“.