„ ყოველდღე, როდესაც სკოლიდან ვბრუნდებოდი, ჩემი პატარა მოშინაურებული კენგურუ, ჯოი, ჭიშკართან იჯდა და მელოდა, — იხსენებს ჯონი, — როგორც კი გავაღებდი კარს, ახტებოდა და მომეხვეოდა ხოლმე თავისი წინა კიდურებით, და მეც ვეხვეოდი.