ნათქვამია: „ისინი, რომლებმაც საკუთარი თავი საგუშაგო კოშკის საზოგადოებისა და მისი საქმიანობისაგან გარიყეს, იმის ნაცვლად, რომ პირად საქმიანობაში წარმატებისთვის ან სხვების მიმართ რწმენაში დამრიგებლურობისა და სულის სილამაზისთვის მიეღწიათ, აშკარად საწინააღმდეგოს აკეთებდნენ — ცდილობდნენ ხელეყოთ და ზიანი მოეტანათ იმისთვის, რასაც ერთ დროს ემსახურებოდნენ, ატეხეს დიდი ხმაური, მაგრამ თანდათან ჩაიძირნენ დავიწყებაში, ზიანი მოჰქონდათ, როგორც თავიანთი თავისთვის, ასევე იმ ადამიანებისთვის, რომლებიც შეპყრობილნი იყვნენ კამათის სულით...