Paul explains: “He does not need daily, as those high priests do, to offer up sacrifices, first for his own sins and then for those of the people: (for this he did once for all time when he offered himself up;) for the Law appoints men high priests having weakness, but the word of the sworn oath that came after the Law appoints a Son, who is perfected forever. ” ​ — Heb. 7: 27, 28.
პავლე გვიხსნის მიზეზს: „მას არ სჭირდება იმ მღვდელმთავრების მსგავსად ყოველდღიურად ჯერ თავისი ცოდვებისთვის შესწიროს მსხვერპლი და შემდეგ ხალხის ცოდვებისთვის (რადგან ეს მან ერთხელ გააკეთა, სამუდამოდ, როცა საკუთარი თავი შესწირა); ვინაიდან კანონი სისუსტეების მქონე ადამიანებს ნიშნავს მღვდელმთავრებად, ხოლო კანონის შემდეგ მოსული ფიცის სიტყვა ნიშნავს ძეს, მარადიულად გასრულყოფილებულს“ *.