Simon’s position as ruler as well as high priest ​ — for him and his descendants — ​ was thus agreed upon not only by foreign Seleucid authority but also by “the Great Assembly ” of his own people.
სიმონის, როგორც მმართველისა და მღვდელმთავრის, პოზიცია — მისთვის და მისი შთამომავლებისთვის — ეთანხმებოდა არა მარტო უცხოელი სელევკიდების მმართველობას, არამედ თავისი ხალხის „დიდებულ საზოგადოებასაც“.