The preface explains this: “The American Revisers, after a careful consideration, were brought to the unanimous conviction that a Jewish superstition, which regarded the Divine Name as too sacred to be uttered, ought no longer to dominate in the English or any other version of the Old Testament, as it fortunately does not in the numerous versions made by modern missionaries. ”
იმავე წინასიტყვაობაში ვკითხულობთ: „ამერიკელმა მთარგმნელებმა საკითხის საგულდაგულოდ აწონ - დაწონის შემდეგ მიიღეს მტკიცე გადაწყვეტილება: იუდეველთა ცრურწმენა, რომლის თანახმადაც, ღვთის სახელი იმდენად წმინდაა, რომ არ უნდა წარმოითქვას, აღარ უნდა ახდენდეს გავლენას ძველი აღთქმის ინგლისურსა თუ სხვა ენებზე შესრულებულ თარგმანებზე, როგორც ეს, საბედნიეროდ, თანამედროვე მისიონერების მიერ გაკეთებულ არაერთ თარგმანშია შესამჩნევი“.