True, citizens of wealthy countries have a higher standard of living, but at the same time, they may attach more meaning to possessions than to relationships, thus placing too much emphasis on having and too little on being.
ისინი ადამიანებს სამსახურის, შემოსავლის ან მატერიალური ქონების გამო აფასებენ და არა ცოდნის, სიბრძნის, უნარისა და დადებითი თვისებების გამო.