Its preface observes: “The American Revisers, after a careful consideration, were brought to the unanimous conviction that a Jewish superstition, which regarded the Divine Name as too sacred to be uttered, ought no longer to dominate in the English or any other version of the Old Testament, as it fortunately does not in the numerous versions made by modern missionaries. ” *
მის წინასიტყვაობაში აღნიშნულია: „ამერიკელმა მთარგმნელებმა, საკითხის საგულდაგულოდ აწონ - დაწონვის შემდეგ, მიიღეს მტკიცე გადაწყვეტილება, რომ იუდეველთა ცრურწმენა იმის თაობაზე, რომ ღვთის სახელი ძალიან წმინდაა და არ უნდა წარმოითქვას, აღარ უნდა ახდენდეს გავლენას ძველი აღთქმის ინგლისურსა თუ სხვა ენებზე გაკეთებულ თარგმანებზე, როგორც ეს, საბედნიეროდ, შეინიშნება თანამედროვე მისიონერების მიერ გაკეთებულ არაერთ თარგმანში“ *.