This was a saying of mothers in our neighborhood who had been deeply hurt and disappointed by their children.
ეს სიტყვები ჩვენს სამეზობლოში იმ დედების დევიზი იყო, რომლებმაც დიდი ტკივილი და იმედგაცრუება იგრძნეს შვილების გამო.