დასაძინებელი ადგილი არსად მქონდა, ამიტომ სოფლის კაფეში შევდიოდი, ველოდებოდი, როდის დატოვებდა იქაურობას ბოლო კლიენტი, — რაც, ჩვეულებრივ, ნაშუაღამევს ხდებოდა — და ტახტზე ვიძინებდი, რომელიც რწყილებით იყო სავსე.