D. Killen, professor of ecclesiastical history, wrote: “In the second and third centuries the playhouse in every large town was a centre of attraction; and whilst the actors were generally persons of very loose morals, their dramatic performances were perpetually pandering to the depraved appetites of the age....
თუმცა მსახიობები, ძირითადად, უზნეობით გამოირჩეოდნენ, მათი თეატრალური წარმოდგენები იმ დროს მცხოვრები ხალხის ბილწი სურვილების გაღვივებას ემსახურებოდა....