This principle later developed into the doctrine of the “two swords ”:“ The spiritual sword the popes wielded themselves, delegating the temporal sword to lay rulers, but the latter must nevertheless use the temporal sword according to papal directions. ”
Ky parim u shndërrua më vonë në doktrinën e « dy shpatave »: « Shpata frymore e papëve përdorej nga vetë ata, duke ia dhënë atë të përkohshmen qeveritarëve laikë, por ama, duhej ta përdornin shpatën e përkohshme sipas urdhërave të papëve. »