Its preface observes: “The American Revisers, after a careful consideration, were brought to the unanimous conviction that a Jewish superstition, which regarded the Divine Name as too sacred to be uttered, ought no longer to dominate in the English or any other version of the Old Testament, as it fortunately does not in the numerous versions made by modern missionaries. ”
Parathënia e tij thotë se ata që e rishikuan këtë përkthim, « pas një shqyrtimi të kujdesshëm, arritën në mendimin e përbashkët se besëtytnia judaike, sipas së cilës Emri Hyjnor ishte tepër i shenjtë për t’u thënë, nuk duhej të mbizotëronte më as në përkthimin në anglisht dhe as në ndonjë përkthim tjetër të Besëlidhjes së vjetër, ashtu siç lumturisht nuk mbizotëron në versionet e shumta të bëra nga misionarët e kohëve moderne ».