Consequently, does it not make more sense to cultivate love for God and for people than it does to pursue the things of the world, which are at best only temporary?
Rrjedhimisht, a nuk është më e arsyeshme të zhvillojmë dashuri për Perëndinë e për njerëzit, në vend që të ndjekim gjërat e botës, që s’janë veçse të përkohshme?