Indeed, as we walked the trails in this unspoiled “lost world, ” we felt an almost instinctive desire to tread lightly, to absorb the beauty, and to take nothing home with us but the pictures in our cameras and the memories in our hearts.
E pra, ndërsa ecnim në shtigjet e kësaj « bote të humbur » plot jetë e gjelbërim, gati instinktivisht donim t’i hidhnim hapat sa më lehtë, pa bërë zarar, të thithnim atë bukuri e të mos merrnim asgjë me vete, veç fotografive në aparatet tona dhe kujtimeve në zemër.