The preface explains this: “The American Revisers, after a careful consideration, were brought to the unanimous conviction that a Jewish superstition, which regarded the Divine Name as too sacred to be uttered, ought no longer to dominate in the English or any other version of the Old Testament, as it fortunately does not in the numerous versions made by modern missionaries. ”
Në parathënie shpjegohet se komiteti i përkthimit të këtij versioni, « pas një shqyrtimi të kujdesshëm, arriti në të njëjtin mendim se besëtytnia judaike, sipas së cilës Emri Hyjnor ishte tepër i shenjtë për t’u shqiptuar, nuk duhet të ndikojë më në versionin anglisht ose në asnjë version tjetër të Besëlidhjes së Vjetër. Sa mirë që kjo besëtytni nuk ka ndikuar te versionet e shumta që kanë nxjerrë misionarët e kohëve moderne! »