“ I stood there half dazed, ” Brother Macmillan wrote years later. “ I did think it over, very seriously, and prayed about it for some time before I finally told him I would be happy to do all that I could do to assist him. ”
« Mbeta aty si i trullosur, ​ — shkroi disa vjet më vonë vëllai Mekmilan. ​ — U mendova vërtet shumë seriozisht dhe u luta për njëfarë kohe para se t’i thosha më në fund se do të isha i lumtur të bëja gjithçka që mundesha për ta ndihmuar. »