In Paul’s own case, he realistically admitted: “We are pressed in every way, but not cramped beyond movement; we are perplexed, but not absolutely with no way out; we are persecuted, but not left in the lurch; we are thrown down, but not destroyed. ”
Vetë Pavli pranoi duke qenë realist: « Ne jemi të shtrënguar në çdo mënyrë, por nuk jemi të ngushtuar deri në fund; jemi ndërdyshas por jo të dëshpëruar [pa rrugëdalje, BR]; jemi të përndjekur por jo të braktisur; të rrëzuar, por jo të shkatërruar. »