In some cases, this was permitted in the first - century congregation, for the apostle Paul wrote to his coworker Timothy: “Let a widow be put on the list who has become not less than sixty years old, a wife of one husband, having a witness borne to her for fine works, if she reared children, if she entertained strangers, if she washed the feet of holy ones, if she relieved those in tribulation, if she diligently followed every good work. ” ​ — 1 Timothy 5: 9, 10.
Kjo bëhej në disa raste edhe në kongregacionin e shekullit të parë, pasi apostulli Pavël i shkroi Timoteut, bashkëpunëtorit të tij: « Në listë le të futet një vejushë që nuk është më pak se gjashtëdhjetë vjeçe, grua e një burri të vetëm, për të cilën jepet dëshmi se bën vepra të shkëlqyera, nëse ka rritur fëmijë, nëse ka mikpritur të huajt, nëse u ka larë këmbët të shenjtëve, nëse u ka ardhur në ndihmë atyre në shtrëngim, nëse ka ndjekur me zell çdo vepër të mirë. » ​ — 1 Timoteut 5: 9, 10.