Tacitus, who was no friend of the Christians, adds: “Guilty as they were, and deserving of exemplary punishment, they excited compassion, as being destroyed, not for the public welfare, but from the cruelty of one man, ” Nero.
Taçito, që nuk kishte simpati për të krishterët shton: « Ashtu siç ishin, fajtorë që meritonin një ndëshkim shembullor, të ngjallnin dhembshuri që do të shkatërroheshin jo për kënaqësinë e publikut, por nga mizoria e një njeriu », Neronit.