At the end, he reportedly thanked his fellow churchmen “for having conferred so many honours on one who plainly deserved nothing of the kind ” and begged forgiveness for his enduring weaknesses of impatience and anger.
Thuhet se në fund i falënderoi bashkëklerikët e tij, « që i kishin bërë kaq shumë nderime dikujt që në mënyrë të dukshme nuk i meritonte ato » dhe kërkoi falje që tregoi dobësi për një kohë të gjatë duke qenë i paduruar dhe duke shfaqur zemërim.