Since the cities of refuge were available, an unintentional manslayer was not forced to flee to a foreign land, where he might be tempted to take up false worship.
Meqë kishte qytete strehimi, ai që vriste dikë pa dashje nuk ishte i detyruar të ikte në dhé të huaj, ku mund të tundohej të përfshihej në adhurimin e rremë.