Instead of giving in to defeatist thinking — perhaps writing off the potential for improvement by saying, “We were never really in love, ”“ We married too young, ” or “We didn’t know what we were doing ” — why not hope for better things and work toward improvement, waiting patiently for results? “ I hear so many of my clients intone, ‘ I can’t handle it anymore! ’ ”
Në vend që t’i nënshtrohesh një mënyre të menduari disfatiste — ndoshta duke i hequr vizë mundësisë për përmirësim me shprehjet: « Nuk kemi qenë kurrë vërtet të dashuruar », « Jemi martuar tepër të rinj » ose « Nuk e dinim çfarë po bënim » — përse të mos shpresosh që gjërat të shkojnë më mirë dhe të punosh për këtë, duke pritur me durim rezultatet?