Then Rosenmüller explains that “Orientals are accustomed not rarely to call their noblemen by names given after death, from which comes the, at times, amazing agreement between names and things done. ”
Më pas, Rosenmüller shpjegon se « orientalët e kanë zakon jo rrallë që t’i thërrasin personat e njohur me emrat që u janë dhënë pas vdekjes, gjë prej së cilës ndodh hera - herës përputhja e çuditshme mes emrave dhe gjërave të bëra ».