If we were designed to die and go to heaven, would not more people look forward to it as much as a child looks forward to growing up or a youth looks forward to getting married?
Po të ishim krijuar për të vdekur dhe për të shkuar në qiell, a nuk do ta prisnin me padurim atë çast më shumë njerëz, ashtu siç pret një fëmijë të rritet ose një i ri të martohet?