Daniel Goleman states: “Each successive generation worldwide since the opening of the [20th] century has lived with a higher risk than their parents of suffering a major depression — not just sadness, but a paralyzing listlessness, dejection, and self - pity, and an overwhelming hopelessness — over the course of life.
Daniel Golmani thotë: « Kudo në botë, çdo brez pasardhës, që nga fillimi i shekullit [të 20 - të] ka jetuar me një rrezik më të madh se prindërit e tyre për të vuajtur nga depresioni i rëndë — jo thjesht trishtim, por një plogështi paralizuese, brengosje dhe vetëmishërim e një mungesë shprese dërrmuese — përgjatë ciklit të jetës.