From this point on, Jewish literature, such as the Talmud, centers more on the discussions, anecdotes, and behavior of the rabbis than on the pronouncements of God.
Që nga ajo kohë e më pas, literatura judeje, si Talmudi, përqendrohet më shumë mbi bisedat, anekdodat dhe sjelljen e rabinëve, sesa mbi shpalljet e Perëndisë.