I still vividly remember how lonely I felt one afternoon, especially at the thought that my Christian brothers and sisters in Iráklion would have their regular meeting that evening.
E mbaj mend akoma sa i vetmuar u ndjeva një pasdite, veçanërisht kur mendova që vëllezërit e mi të krishterë dhe motrat e mia të krishtere në Iraklion do të kishin mbledhjen e tyre si zakonisht atë mbrëmje.