However, the majority of them viewed righteousness solely as a personal virtue, to be achieved by scrupulous, painstaking observance of religious rules, rather than as a standard to guide them in their dealings with fellow humans.
Por shumica e shihte drejtësinë vetëm si një virtyt individual që arrihej duke zbatuar me rreptësi dhe me imtësi rregullat fetare, e jo si një normë që duhej t’i udhëhiqte në marrëdhëniet me njerëzit e tjerë.