What if we realize that we are already involved in the normal day - to - day things of life to such an extent that spiritual interests are being crowded out?
Çfarë të bëjmë në qoftë se kuptojmë se tashmë jemi përfshirë kaq shumë pas gjërave të zakonshme të jetës, saqë nuk po u lëmë vend interesave frymore?