When we accept this invitation, we must be prepared to do so “continually, ” not because there is some special merit in self - denial, but because one moment’s indiscretion, one lapse in good judgment, may undo all that has been built up, even jeopardizing our eternal welfare.
Kur e pranojmë këtë ftesë, duhet të jemi të gatshëm të veprojmë kështu « vazhdimisht », jo sepse vetëmohimi ka ndonjë vlerë të veçantë, por sepse një çast pakujdesi, një lëshim në gjykim, mund të rrënojë gjithçka që është ndërtuar, madje mund të rrezikojë të mirën tonë të përhershme.