They were joyful, not because of the suffering itself, but because “they had been counted worthy to be dishonored in behalf of his [Christ’s] name. ” ​ — Acts 5: 40, 41.
Nuk ishin të gëzuar sepse kishin vuajtur vetë, por sepse « qenë çmuar të denjë që të fyhen për emrin e Jezusit ». ​ — Veprat 5: 40, 41.