We thrill to think of the time when poverty will be unknown; when “no resident will say: ‘ I am sick ’ ”; and when Jehovah God“ will wipe out every tear from their eyes, and death will be no more, neither will mourning nor outcry nor pain be anymore. The former things have passed away. ”
Drithërohemi, po të mendojmë për kohën kur varfëria s’do të njihet; kur « asnjë banor nuk do të thotë: ‘ Jam sëmurë ’ »; dhe kur Perëndia Jehova « do të thajë çdo lot nga sytë e tyre; dhe vdekja nuk do të jetë më; as brengë, as klithma, as mundim, sepse gjërat e mëparshme shkuan ».