Giuseppe Ricciotti suggests that “[Apollos ’] colorful language and his high - flown allegories had won him the admiration of many who preferred him to Paul, an unpretentious and unrefined orator. ”
Xhuzepe Riçoti sugjeron se « gjuha [e Apolit] plot nuanca dhe alegoritë e tij të stolisura e kishin bërë që të fitonte admirimin e shumë personave, të cilët preferonin më shumë atë sesa Pavlin, një orator pa pretendime dhe jo i gojës ».