Yet, as Kenyon reported, “renewed entreaty procured him six days ’ longer study, making in all fourteen days of three hours each; and by making the very most of his time Tischendorf was able in 1867 to publish the most perfect edition of the manuscript which had yet appeared. ”
Gjithsesi, siç raportoi Kenioni, « falë një kërkese tjetër, i dhanë leje ta studionte edhe gjashtë ditë, gjithsej katërmbëdhjetë ditë me nga tre orë secila; duke e shfrytëzuar në maksimum kohën, Tishendorfi arriti të botonte në vitin 1867 versionin më të përsosur që kishte dalë ndonjëherë për atë dorëshkrim ».