Was it for our own benefit, or were we moved to reach out for such a privilege because of our love for God and our conviction that the congregation belongs to him and deserves tender care?
A e synuam këtë privilegj që të përfitonim vetë? Apo shërbyem nga dashuria për Perëndinë e nga bindja se kongregacioni i përket atij dhe meriton të kujdesemi për të me butësi?