How can we “consider ” someone who feels downhearted because of the shame and despair that he still experiences as a result of a past transgression, even though he has taken steps to correct matters?
Si mund ‘ të interesohemi ’ për dikë që është zemërlëshuar për shkak të turpit dhe dëshpërimit që provon ende për ndonjë shkelje në të kaluarën, edhe pse ka marrë masa për t’i ndrequr?