Adam’s offspring were like a “bruised reed, ” which God did not wish to crush, or like a“ smoldering flaxen wick, ” which he did not want to extinguish.
Pasardhja e Adamit ishte si një « kallam i thyer », të cilin Perëndia nuk dëshironte ta shtypte ose si një « fitil liri që lëshon tym », të cilin ai nuk donte ta shuante.