Նա գրում է, որ « հեթանոսական սովորույթների ու հավատալիքների քրիստոնեացման ընթացքում հեթանոսական այն տոնը, որի ժամանակ նշվում էր « անցումը ձմռանից ՝ այսպես ասած մահվան վիճակից, դեպի գարուն ՝ կյանքի վերածնունդ », հեշտությամբ հարմարեցվեց Հիսուսի հարությանը » ։