“ Water was lacking to such an extent, ” wrote de Clieu, “that for more than a month I was obliged to share my scanty ration with the plant upon which my happiest hopes were founded and which was the source of my delight. ”
« Ջուրն այնքան քիչ էր, — գրում է Դե Կլիյոն, — որ ես ավելի քան մեկ ամիս ստիպված էի ինձ հասանելիք սակավաթիվ ջուրը կիսել ծառիս հետ, որն իմ ամենավառ հույսերի և ուրախության աղբյուրն էր » ։