Then the one having the miraculous revelation could address the congregation, and the objective of the meeting ​ — that “all be encouraged ” — ​ would be achieved. ​ — 1 Corinthians 14: 26, 29 - 31.
Սա նշանակում էր, որ առաջին մարգարեն ոչ թե ընդհանրապես չպետք է խոսեր հանդիպումների ժամանակ, այլ երբեմն պետք է լուռ մնար ։