Նրանք շարունակում էին ապրել իրենց առօրյա կյանքով և բոլորովին միտք չունեին « լալու » կամ տխրելու այն չարության համար, որ « շատացել էր.... երկրի վերայ ». նրանք սառն անտարբերությամբ էին նայում, երբ « երկիրը անօրէնութեամբ լցուեցաւ » (Ծննդոց 6 ։ 5, 11) ։