In David’s case, his companions “looked to [Jehovah] and became radiant, and their very faces could not possibly be ashamed. ”
Դավթի պարագայում նրա ընկերները « [Եհովային էին] մտիկ տալիս եւ լուսաւորվում. եւ նորանց երեսը չ [էր] ամաչիլ » (Սաղմոս 34: 5) ։