To the Christians in Ephesus, the apostle Paul wrote: “He gave some as apostles, some as prophets, some as evangelizers, some as shepherds and teachers, with a view to the readjustment of the holy ones, for ministerial work, for the building up of the body of the Christ, until we all attain to the oneness in the faith and in the accurate knowledge of the Son of God, to a full - grown man, to the measure of stature that belongs to the fullness of the Christ; in order that we should no longer be babes, tossed about as by waves and carried hither and thither by every wind of teaching by means of the trickery of men, by means of cunning in contriving error. ” ​ — Ephesians 4: 11 - 14.
« Նա շնորհ տուեց ոմանց լինելու առաքեալներ, ոմանց ՝ մարգարէներ, ոմանց ՝ աւետարանիչներ, ոմանց ՝ հովիւներ եւ ուսուցիչներ ՝ հաստատելու համար սրբերին իրենց պաշտօնի կատարման մէջ, ի շինութիւն Քրիստոսի մարմնի, մինչեւ ամէնքս ալ հասնինք հաւատքին ու Աստուծոյ Որդին ճանչնալուն [մեջ] միաբանութեանը, կատարեալ մարդ ըլլալու [« չափահաս մարդու հասունությանը », ՆԱ], Քրիստոսի լման հասակին չափը ունենալու ։ Այնպէս որ, այսուհետեւ չլինենք երեխաներ, որոնք տարուբերւում ու քշւում են վարդապետութեան բոլոր հողմերից, մարդկանց խաբեբայութեամբ, որոնք խորամանկութեամբ, խաբելով մոլորեցնում են » (Եփեսացիս 4 ։ 11, 12, [13, Արևմտ. Աստ.], 14) ։ Այս համարներում Պողոսը բերել է պատճառներ, թե ինչու է Աստված այդքան առատորեն ապահովել ժողովին հոգևոր միջոցներով ։