« Ես հասկացա, որ անուշադրության էի մատնել երեխաներիս, և նրանց կողքին չէի այն ժամանակ, երբ նրանք ամենից շատ իմ առաջնորդության և սիրո կարիքն ունեին, — ասում է Էդուարդոն ։ — Ես երեխաներիս հետ չէի, որ աստվածաշնչյան պատմություններ կարդայի նրանց համար, նրանց հետ աղոթեի, խաղայի, նրանց գրկեի » (2 Օրենք 6 ։