The one doing the former focuses on the desires and leanings of the imperfect flesh, constantly talking about and glorifying things of the flesh.
Առաջին դեպքում մարդն իր միտքը կենտրոնացնում է անկատար էությանը բնորոշ ցանկությունների և հակումների վրա ՝ անդադար խոսելով մարմնին առնչվող բաների մասին ու դրանց մեծ արժեք տալով ։