« Ինձ համար ավելի ու ավելի դժվար է դառնում Թագավորության սրահում տեսնել, թե ինչպես են ծնողները խինդ ու ծիծաղով շփվում իրենց զավակների հետ, — ասում է Լուիզը ։ — Ամեն անգամ, երբ մի ուրախ իրադարձություն է լինում, ինձ պատում է դատարկության զգացումը, քանի որ հարազատս կողքիս չէ » ։