When the “things hoped for ” become a reality and“ the assured expectation ” of them is realized, aspects of faith and hope come to an end.
Երբ « հուսացած բաները » դառնում են իրողություն, և դրանց « հաստատուն ակնկալությունը » իրականանում է, տվյալ բաների հանդեպ հավատը և հույսը այլևս էական չեն (Եբր. 11 ։ 1) ։