The fifth blast is related to the release of God’s people from “the abyss ” of inactivity in 1919 and to their relentless witnessing work, which became like a tormenting plague on Christendom.
Հինգերորդ փողի ձայնը վերաբերում է ինչպես այն բանին, որ 1919 թ. – ին Աստծու ժողովուրդը դուրս եկավ անգործունեության « անդունդից », այնպես էլ նրանց եռանդուն քարոզչությանը, ինչը քրիստոնեական աշխարհի համար տանջալի պատուհաս դարձավ (Հայտն. 9 ։ 1) ։