Commenting on this verse, one scholar wrote: “David’s meaning was, that neither on personal grounds, nor on account of his social standing, nor because of his lineage, could he make the slightest pretension to the honour of becoming the son - in - law of the king. ”
« Դավիթն ուզում էր ասել, որ ինքը ո ՛ չ իր հատկանիշների, ո ՛ չ սոցիալական դիրքի և ո ՛ չ էլ տոհմաբանության հիման վրա չի կարող փոքր – ​ ինչ անգամ հավակնել թագավորի փեսան լինելու պատվին » ։