With its extensive and exact vocabulary, detailed grammar, and verbs that aptly expressed subtle shades of meaning, it was “a language of communication, of circulation, of propagation ​ — precisely the language needed by Christianity. ”
Բացի նրանից, որ այդ լեզուն ուներ հարուստ բառապաշար, քերականական տարբեր կառույցներ և բայեր, որոնք օգնում էին արտահայտելու մտքի բոլոր իմաստային երանգները, այն նաև ամբողջ կայսրության տարածքում միակ լեզուն էր, որով տարբեր ազգերի մարդիկ հեշտությամբ էին հաղորդակցվում և կարողանում էին ճշգրտորեն փոխանցել տեղեկությունը ։