« Քիչ էին այն բաները, որոնք հարստությունից ավելի էին հետաքրքրում պուրիտաններին, — նշում է պատմաբան Պատրիցիա Օ’Թուլը ։ — Հարուստ լինելը, մի կողմից, Աստծու օրհնության նշան էր և, մյուս կողմից, զորավոր գայթակղություն ՝ տրվելու հպարտության մեղքին.... և մարմնի մեղքերին » ։