King Solomon, who had all the good things that money could buy in his day, recognized that trusting in material possessions does not lead to lasting happiness.
Սողոմոն թագավորը, որը վայելքի համար ուներ ամեն բան, ինչը որ հնարավոր էր դրամով գնել իր օրերում, գիտակցում էր, որ նյութական ստացվածքի վրա հույս դնելով չեն հանում հարատև երջանկության (Ժողովող 5 ։ 12 – 15) ։