But even though separated by distance, they always kept in touch, rejoicing with one another in their blessings and weeping together in their sorrows.
Թեև այլևս չէին կարող այնքան ժամանակ անցկացնել միասին, որքան կցանկանային, բայց միշտ կապ էին պահում. իրար հետ ուրախանում էին, իրար հետ լաց լինում (Հռոմ. 12 ։ 15) ։