« Երբոր հեթանոսները ՝ որ օրէնք չ’ունին ՝ բնութեամբ օրէնքի գործերն անեն, սորանք թէեւ օրէնք չ’ունին ՝ իրանք են իրանց համար օրէնք. որոնք ցոյց են տալիս թէ օրէնքի գործը նորանց սրտերումը գրուած է ՝ նորանց խղճմտանքի վկայութիւնովը, եւ իրանց խորհուրդների իրար յանդիմանելովը, կամ թէ իրաւունք տալովը [« միմեանց մեղադրելով կամ արդարացնելով », ԷԹ] » (Հռովմայեցիս 2 ։