« Տէրը երկայնամիտ է [« չի շտապում բարկանալ », ՆԱ] եւ մեծազօր, եւ երբէք չի արդարացնիլ յանցաւորին » (Նաում 1: 3): Այստեղից երևում է, որ Եհովայի երկայնամտությունը թուլության նշան չէ և իր սահմաններն ունի: Այն փաստը, որ ամենակարող Աստված « չի շտապում բարկանալ » և միևնույն ժամանակ « մեծազոր » է, ցույց է տալիս, որ նրա երկայնամտությունը արդյունք է նպատակային զսպվածության: Նա իշխանություն ունի պատժելու, բայց կանխամտածված կերպով ետ է կանգնում անմիջապես այդ քայլին դիմելուց, որպեսզի մեղավորը հնարավորություն ունենա փոխվելու (Եզեկիէլ 18: 31, 32): Ուստի ՝ Եհովայի երկայնամտությունը սիրո արտահայտություն է և ցույց է տալիս, թե ինչպիսի իմաստությամբ է նա գործածում իր զորությունը: