We had to take a train and then walk the rest of the way ​ — loaded down with suitcases, typewriter, slide projector, service bags, and literature.
Որքան էինք ուրախանում, երբ ամեն անգամ կայարանում տեսնում էինք Լուրիվալ Շանթալին ՝ մի տարիքով եղբոր, որը միշտ գալիս էր մեր իրերը տեղափոխելու հարցում օգնելու ։