His usage also makes clear that he considered the first two as more significant than the others, and it is arguable that the third and fourth are subtypes of the first two.
کاربرد او همچنین روشن می‌سازد که او دو مورد اول را مهم‌تر از سایرین در نظر گرفته بود و قابل بحث است که سومین و چهارمین مورد، زیرمجموعه‌های دو مورد اول هستند.