Paul Krugman argued that this assumption would mean that 25% unemployment at the height of the Great Depression (1933) would be the result of a mass decision to take a long vacation.
پاول کروگمن اشاره می‌کند که این فرض بدین معناست که 25% نرخ بیکاری در اوج رکود بزرگ (1933) از نتایج تصمیم جمعی برای گرفتن مرخصی طولانی مدت بوده‌است.