Against such there is no law. — Galatians 5:22–23 But the fruit of the Spirit Not of nature or man's free will, as corrupted by sin, for no good fruit springs from thence; but either of the internal principle of grace, called the Spirit, (Galatians 5:17) or rather of the Holy Spirit, as the Ethiopic version reads it; the graces of which are called "fruit", and not "works", as the actions of the flesh are; because they are owing to divine influence efficacy, and bounty, as the fruits of the earth are, to which the allusion is; and not to a man's self, to the power and principles of nature; and because they arise from a seed, either the incorruptible seed of internal grace, which seminally contains all graces in it, or the blessed Spirit, who is the seed that remains in believers; and because they are in the exercise of them acceptable unto God through Christ, and are grateful and delightful to Christ himself, being "his pleasant fruits"; which as they come from him, as the author of them, they are exercised on him as the object of them, under the influence of the Spirit; and because they are profitable to them that are possessed of them, seeing the promise of this life and that which is to come is annexed to them; and the good works which are done in consequence of them are profitable to men: once more, as the works of the flesh are the unfruitful works of darkness, and make men so, and therefore cannot be called fruit properly; these, as they are fruits, and are rightly and properly so called, so they make men fruitful, and to abound in divine things, and are as follow: love (Greek: agape, Latin: caritas) This the apostle begins with, it being the fulfilling of the law, the bond of perfectness, and without which a profession of religion is insignificant; it may be understood of love to God, of which every man's heart is destitute, being enmity against God, until regenerated by the Spirit of God; when he sheds abroad the love of God in the heart, and which is the ground and reason of any man's truly loving God: and also of love to Christ, which the natural man feels nothing of till the spirit of wisdom and revelation, in the knowledge of Christ, opens his eyes to see the loveliness of his person, the suitableness of his grace, righteousness, and fulness, and the necessity of looking to him for life and salvation; and likewise of love to the saints, which a carnal man is a stranger to, until he is renewed by the Holy Ghost, who in regenerating him teaches him to love the brethren; and which is the evidence of his having passed from death to life, through the mighty power of his grace.
«بنابراین شاه عباس منتظر وصول عساکر نگردیده با لشکری ذولفقارخان که ازآذربایجان رسیده بود ند چون شیر خشمناک که اثر گور در کنام خود بیند رخش سبک سیر آهو سیر طلب کرد با قورچیان حاضر رکباب چون برق سوزان و آتش فروزان روی به جانب دیار شرق نهاد و کوچ برکوچ تواتر یافت تا شاه به چمن بسطام شتافت در چمن بسطام سی هزار لشکر خون‌آشام بشمار آمد مکتوبی به عبدالمومن نگاشتن فرمود که چند بار است که آن شاهزاده عالی‌تبار به تسخیر خراسان قدم رنجه می‌فرمایند و چون ملاقات قریب می‌گردد روی برمی‌تابند اکنون استماع افتادکه در اسفراین به محاصره رعایای فقیر اشتغال دارند ما مقید به اجتماع جنود نگردیدیم با اقلیلی از عساکر راه درنوردیدیم اکنون در بسطامیم و از آنجا به عزم ملاقات حرکت خواهد شد توقع اینکه این بار چون هر بار روی برنتابند تا آنچه در مشیت الهی مکنون است به عرضه ظهور آید و رعیت خراسان از این دوروئی و زحمت بیاسایند و به محمد سلطان نیز نگارش شد که خود داری نموده که ما هفت روز به پای قلعه اسفراین خواهیم رسید قطب الدین نام چکنی به بردن نوشته ما مأمور شد و به نزد عبدالمومن خان شتافت و اردوی همایون به حرکت درآمد که به موعد مقرر بمقصد رسند بعد از وصول نوشته عبدالمومن خان گفت که این مکتوبات نوشته فرهاد سردار است و پادشاه قزلباشه را از آشفتگی کار ایران قدرت سفر خراسان نیست و بدین بهانه رسول را به قتل آورده … قرار کار بر این جمله برنهادند چند نفر از اعاظم امر مانند محمد قلی درویش و جان محمد قراول حاکم بدخشان و سونج محمدی مشهور بسونج ترکمان حاکم نسا و ابیورد با سیصد سوار بهادر کار آزموده رزم آزمای مردم ربای بخبرگیری بجانب بسطام روانه کردند و باصرار و ابرام و تشدد تمام به محاصره و تسخیر اسفراین پرداختند و چون محمد سلطان حاکم شهر از وصول موکب پادشاهی آگهی داشت یک هفته مهلت خواسته که پس از هفته کارسازی خود را رها کرده قلعه را تسلیم و خود روانه اردوی فرهاد خان شود اوزبکیه قبول نمودند و مهلت دادند وروز به روز می‌شمردند تا چه بروز کند اما از آن سوی اردوی کیهان پوی شاهی بسرعت تمام همی آمدند و فرهادخان وذولفقارخان همیشه برسم طلیعه لشکری فیروزی مطالع نیم فرسنگ چون فتح نصرت پیشاپیش همی شدند روز سیم پیشخانه همیون بقصبه جاجرم رسیدند سواران اوزبکیه شب در سر آب جاجرم فرود آمدند و صبحگاه به راه افتادند ولی جاده معروف و شایع را گذاشته احتیاطاً از دامن کوه دو فرسنگ پیش آمدند گرد سیاه سپاه بسیار از دور دیدند که از راه مقرره گرماگرم به سوی جاجرم همی ایند از آنجا بازگشته خیام و سرادق چند که نصب شده بود دیدند قوم اوزبک به ناگاه از دامن کوه بیرون تاخته هفت کس از فرارشان را گرفتند و اراده مراجعت کردند …»....... «...