"And, further, we do, of our especial grace, certain knowledge, and mere motion, give and grant unto the said Governor and Company of the English colony of Rhode Island and Providence Plantations, in New England, in America, and their successors that the Governor, or, in his absence, or, by his permission the Deputy-Governor of the said Company, for the time being the Assistants, and such of the freemen of the said Company as shall be so as aforesaid elected or deputed, or so many of them as shall be present at such meeting or assembly, as aforesaid, shall be called the General Assembly and that they, or the greatest part of them present, whereof the Governor or Deputy-Governor, and six of the Assistants, at least to be seven shall have, and have hereby given and granted unto them, full power and authority, from time to time, and at all times here-after, to appoint, alter and change such days, times and places of meeting and General Assembly, as they shall think fit ; and to choose, nominate and appoint, such and so many other persons as they shall think fit, and shall be willing to accept the same, to be free of the said Company and body politic, and them into the same to admit; and to elect and constitute such offices and officers, and to grant such needful commissions, as they shall think fit and requisite, for the ordering, managing, and dispatching of the affairs of the said Governor and Company, and their successors; and from time to time, to make, ordain, constitute or repeal, such laws, statutes, orders and ordinances, forms and ceremonies of government and magistracy, as to them shall seem meet, for the good and welfare of the said Company, and for the government and ordering of the lands and hereditaments, hereinafter mentioned to be granted, and of the people that do, or at any time hereafter shall, inhabit or be within the same; so as such laws, ordinances and constitutions, so made, be not contrary and repugnant unto, but as near as may be, agreeable to the laws of this our realm of England, considering the nature and constitution of the place and people there; and also to appoint, order and direct, erect and settle, such places and courts of jurisdiction, for the hearing and determining of all actions, cases, matters and things, happening within the said colony and plantation, and which shall be in dispute, and depending there, as they shall think fit; and also to distinguish and set forth the several names and titles, duties, powers and limits, of each court, office and officer, superior and inferior; and also to contrive and appoint such forms of oaths and attestations, not repugnant, but as near as may be agreeable, as aforesaid, to the laws and statutes of this our realm, as are convenient and requisite with respect to the due administration of justice, and due execution and discharge of all offices and places of trust by the persons that shall be therein concerned, and also to regulate and order the way and manner of all elections to offices and places of trust, and to prescribe, limit and distinguish the numbers and bounds of all places, towns or cities, within the limits and bounds hereinafter mentioned, and not herein particularly named, who have, or shall have, the power of electing and sending of freemen to the said General Assembly; and also to order, direct and authorize the imposing of lawful and reasonable fines, mulcts, imprisonments, and executing other punishments, pecuniary and corporal, upon offenders and delinquents, according to the course of other corporations within this our kingdom of England; and again to alter revoke, annul or pardon, under their common seal, or otherwise, such fines, mulcts, imprisonments, sentences, judgments and condemnations, as shall be thought fit; and to direct, rule, order and dispose of, all other matters and things, and particularly that which relates to the making of purchases of the native Indians, as to them shall seem meet; whereby our said people and inhabitants in the said Plantations, may be so religiously, peaceably and civilly governed, as that by their good life and orderly conversation, they may win and invite the native Indians of the country to the knowledge and obedience of the only true God and Saviour of mankind; willing, commanding and requiring and by these presents for us, our heirs and successors, ordaining and appointing, that all such laws. statutes, orders and ordinances, instructions, impositions and directions, as shall be so made by the Governor, Deputy-Governor, Assistants and freemen, or such number of them as aforesaid, and published in writing, under their common seal, shall be carefully and duly observed, kept, performed and put in execution, according to the true intent and meaning of the same."
ملک احمدخان برخلاف سایر خوانین دیگر که در کنار قیطولشان و نزدیکانشان قدرت می‌گرفتند وی با قدرت شخصی خود به اسم و رسم می‌رسد، در روایتی محلی مشهور است هنگامی که ملک احمدخان به قتل می‌رسد نوکری شخصی دارد که شهر را ترک می‌کند و به شهری دیگر می‌رود در آن شهر به خدمت یکی از رجال معروف در می‌آید که آوازه ملک احمدخان را شنیده وقتی خدمتگذار را می‌بیند بر ریش و سبیلش شانه‌ای می‌کشد و می‌گوید ای رعیت من بهتر هستم یا ملک احمدخان؟ رعیت در پاسخ می‌گوید: من که رستم و علی (ع) را ندیده‌ام ولی به الله قسم که سه مرد بر زمین آمد اول رستم زال بعد علی (ع) و بعد ملک احمدخان (مقصود خدمت‌گذار از لحاظ زمان است) خان مزبور در جواب خدمتگزار می‌گوید پدرم بمیرد برای همچین مردی کسی بر جایش مانده که خونش پایمال نشود؟ خدمتگذار جواب می‌دهد؛ برادران وی به خون خواهی از برادرشان ساکت نمی‌نشینند در مورد ملک احمدخان بیرانوند اشعار زیادی سروده شده ست: یهو کیَتیمسهُ اِ قُی حیر******باید وَ مَردی بُنیمِن کمر قُی کَتِسه مَلکَمه شا ***** چه فایده که نِره نیرو اُ سپا وِتوُنه اَ مَلکَمه که خوُن دلیرَ *****قُی نا برُاَر کَتِسَ اَ شیرِ دلیر مَلکَمه هَته دِیار حیَر خونُ صد سوُار ***کُیل اِ تُاو مَلکَمه پآاُ نیآ اِ فرار اَر پیآ بیآینِوُ مُوتتُ یه قُیَ *****تا نیشونتُ دَم مَرد مِیدوُ کیهَ ملکمه بالابلنگ گردن خروسی قی ون وه گدا صفر روسی مَلکه مِه بالا بلنگ، گردن گلاویی سگون، وَنه، وه، دور، چی بَط، اُویی اگر مِه باشتیمه دِ خُوم بِراره که مُفتام دِ پُشت یه پِشکَه سوارهِ چوپونه، دُو، بولِنی‌ها، مِه کِنه، قی شاه مِلَه نه، کُشتِنه، دو کُول کَنی مِنو تَقی بالمو دُر تی پِمو کَم شه مِرا خُون، دِ ه لُرو، گوت، خاطرو جمع مِرا خونه، دَه لرو، شیرَه، پیا اِ ه مِشَه کُوره، وا صد سوار، زَه، دِ، چِغاه بَه کُشیم، تا بَه کُشیم، یَه قورسونه تَقی خونه، کُشتِنه، خو، دوده مونه اَر خُدا، وِم، بَه دیه، به کِردیمه، رُشت هفت تیر کهِ، صد تِمه نیم، هیرِ ه میکُشت بَه کُشیم، تا بَه کُشیم، یَه جنگ خونه تَقی خونه، کُشتِنه، خو، دوده مونه ار، شانسکم، بیاوردی، طالعکم بکردیه رُشت تفنگ که حسن موسی هیرِ ه میکُشت زین العابدین خان بیرانوند از بزرگان و سرکردگان لرستان وی برادر کوچکتر، خان بزرگ ملک احمدخان می‌باشد زین العابدین خان بیرانوند در دوران کودکی توسط ملک احمدخان به دربار فرستاده می‌شود تا در آنجا فردی باسواد و اهل قلم شود در میان خوانین لرستان کسی به اندازه زین العابدین خان بیرانوند از حیث سواد و تحصیل هم شان وی نبوده زین العابدین خان بیرانوند توسط ملک احمدخان به فردی جسور و دانا تبدیل می‌شود و چون دست پروردهٔ خان بزرگ ملک احمدخان است به خوبی راه طرقی را طی می‌کند و موفق می‌شود به بالاترین درجه آن زمان برسد در جنگ‌های ایران و انگلستان از خود رشادتهای فراوانی نشان می‌دهد و توسط شاه قاجار به منصب سرهنگی می‌رسد که بالاترین درجه کشور در آن زمان بوده و مورد تقدیر و ستایش امیر کبیر قرار می‌گیرد و در روزنامه وقایع التفاقیه از وی تجلیل شده‌است زین العابدین خان در درگیری برادر رشیدش ملک احمدخان و ایلات دیگر نقش مؤثری ایفا می‌کند وقتی برادر رشیدش ملک احمدخان با حیله و حقه کشته می‌شود وی قصد عزیمت به تهران می‌کند و به حضور شاه می‌رسد و در آنجا به شاه می‌گوید قبله عالم سردار منطقه را به ناروا و نامردی کشتند که این سخنان شاه را به خشم میاورد و سرداری ارمنی که مسول ارتش است را با زین العابدین خان بیرانوند همراه می‌کند که در باز پس‌گیری خون به ناحق ریخته سردار منطقه به زین العابدین خان کمک کنند که با توجه به شرایط و موقعیت زین العابدین خان موفق می‌شود که طوایف و ایلات مذکور را به طرزی فجیع تنبیه کند روزی که زین العابدین خان در قریه خانی نشسته کسی به حضور خان می‌رسد و می‌گوید این همه خون بخاطر ملک احمدخان ریخته شد بهتراست که بس کنی ولی زین العابدین خان در جواب می‌گوید اگر تمام خون‌ها ریخته شود خون برادر رشیدم ملک احمدخان جبران نخواهد شد همین امر سبب می‌شود تا میرتیمورخان میر را علیه وی کنند و میرتیمور خان میر از دره خدمت به زین العابدین خان وارد می‌شود و او را با حیله به سمت خود می‌کشاند و در حینی که زین العابدین خان در حال گذر است از رودخانه چندین نفر وی را با ضرب گلوله با ناجوانمردی از پای درمی‌آورند.