In the late 1950s, the theoretical underpinnings of the method were questioned by linguists such as Noam Chomsky, who pointed out the limitations of structural linguistics.
اواخر سال ۱۹۵۰، زیربناهای نظری مورد بحث به وسیلهٔ زبان‌شناسی همچون نوآم چامسکی بودند، کسی که به محدودیتهای زبان شناختی اشاره می‌کرد.