Pseudopałankowate (Pseudocheiridae) – rodzina ssaków z rzędu dwuprzodozębowców (Diprotodontia) wyłoniona z lotopałankowatych (Petauridae).

Budowa 
Pseudopałankowate osiągają średnie rozmiary. Masa ich ciała wynosi od 0,5 do 2 kg.

Wzorem zębowym nie różnią się od lotopałankowatych.

Na tułowiu występuje otwierająca się ku przodowi torba lęgowa (marsupium), dużych rozmiarów. Prostą budowę żołądka rekompensuje duża kątnica, w której bytują bakterie trawiące pokarm roślinny.

Pseudopałankowate cechują się najczęściej silnym i chwytnym ogonem.

Kończyny przednie pseudopałankowatych obejmują przeciwstawne palce: palce I i II ułożone są przeciwstawnie do III, IV i V. Podobne przystosowanie występuje na przednich łapach lotopałankowatych. Tylne kończyny pseudopałankowatych mają duży paluch, również i tu widać podobieństwo do Petauridae.

Rozmieszczenie geograficzne 
Obejmuje gatunki zamieszkujące w Australii i Nowej Gwinei na obszarach porośniętych lasami lub zaroślami. Na przykład wolatucha wielka zamieszkuje lasy eukaliptusowe.

Ekologia 

Zwierzęta te prowadzą w większości nadrzewny tryb życia. Żywią się liśćmi.

Pseudopałankowate prowadzą nocny, zwykle samotniczy, nadrzewny tryb życia – rzadko schodzą na ziemię. Niektóre gatunki przebywają w małych grupach rodzinnych. Petropseudes dahli jest jedynym znanym torbaczem, u którego stwierdzono sprawowanie opieki nad potomstwem przez oboje rodziców.

Systematyka 
Pseudopałankowate zaliczają się to torbaczy, których współcześni przedstawiciele tworzą dwa nadrzędy, Amerideplhia i Australidephia. Do tego ostatniego zalicza się rząd dwuprzodozębowce, obejmujący pseudopałankowate. Wedle jednego z podziału w rzędzie tym wyróżnia się podrzędy: wombatokształtnych, obejmujący koalowate i wombatowate, kangurokształtnych z rodzinami torebnikowatych, kangurowatych i kanguroszczurowatych oraz w końcu podrząd pałankokszałtnych czy też workolotkokształtnych, do którego należą drzewnicowate, pałankowate, lotopałankowate, akrobatkowate, ostronogowate oraz pseudopałankowate. Dwa ostatnie podrzędy bywają łączone w Phalangerida. Workolotkoksztatłne dzielą się na nadrodziny pałankowców i lotopałankowców. Te ostatnie obejmują pseudopałankowate wraz z lotopałankowatymi, ostronogowatymi i akrobatkowatymi. Systematyka taka stoi w sprzeczności z wynikami sekwencjonowania genów ApoB, BRCA1, IRBP, Rag1 i vWF, wedle których pałankowce grupują się razem z kanugorokształtnymi, a nie z lotopałankowcami. Z kolei w obrębie lotopałankowców grupą siostrzaną reszty kladu okazują się akrobatkowate, z lotopałankowatymi blisko spokrewnionymi z pseudopałankowatymi i ostronogowatymi.

Pseudopałankowate są blisko spokrewnione z lotopałankami, do których były wcześniej zaliczane. Archer w 1984 zaproponował wydzielenie rodziny ze względu na różnice w uzębieniu. Część systematyków, w tym McKenna i Bell (1997) oraz Osborne i Christidis (2001), nie akceptuje takiego podziału. Do rodziny należą następujące podrodziny:
 Hemibelideinae  – leworki
 Pseudocheirinae  – pseudopałanki
 Pseudochiropsinae  – nibypałanki

Opisano również rodzaje wymarłe o niepewnej pozycji systematycznej i nie sklasyfikowane w żadnej z podrodzin:
 Gawinga 
 Marlu 
 Paljara 
 Pildra 
 Pseudokoala 

W sumie do pseudopałankowatych (tylko taksony występujące współcześnie) zalicza się 6 rodzajów obejmujących 17 gatunków.

Meredith et al. prezentują następujący kladogram (uproszczono):

Przypisy

Bibliografia